Home -
steun vinden -
Rouwverwerking -
Omgaan met verlies -
Verlies van een ouder -
ervaringsverhaal Tina
ervaringsverhaal Tina
Tina is 44 jaar en verloor haar vader plotseling.
"Mijn vader stond nog volop in het leven toen hij door een ongelukkige val hersendood op de intensive care terecht kwam en binnen 24 uur was overleden. Het was een enorme schok. Natuurlijk weet ieder kind dat zijn ouders niet het eeuwige leven hebben, maar als een van je ouders er van de ene op de andere dag niet meer is, is dat moeilijk te bevatten. De eerste maanden waren een soort roes, je hebt het idee dat iemand elk moment weer binnen kan stappen. Het is te vergelijken met een lange vakantie of een periode dat iedereen het erg druk heeft en je elkaar niet veel ziet. Pas later komt het besef dat hij echt dood is en niet meer terugkomt en daarmee komt ook de pijn van het gemis. We hebben met de familie rond zijn bed gestaan toen hij dood ging, dat was mooi, maar het heeft ook veel impact gehad op ons leven. Je vader zien liggen aan slangen en machines en weten dat het niet meer goed komt, is een heel heftige ervaring. Dat zijn beelden die je nooit meer uit je hoofd krijgt. Gelukkig worden die beelden in de loop van de tijd vervangen door dierbare plaatjes uit betere tijden, maar helemaal verdwijnen doen de ziekenhuisbeelden niet. Ik heb er nog steeds moeite mee als ik een traumahelikopter zie vliegen en moet dan denken aan de mensen die bij hun dierbare in het ziekenhuis zijn en vraag me af of het slachtoffer het zal redden ja of nee."
het verdriet van mijn moeder
"Los van je eigen verdriet over het verlies van je vader is het enorm pijnlijk om het intense verdriet van je moeder te zien. Mijn ouders waren 45 jaar getrouwd en gelukkig samen. Ze waren net verhuisd naar een kleiner appartement waar ze pas drie maanden woonden. Ze hadden mooie plannen, zouden gaan reizen, veel optrekken met de kleinkinderen, hun hobby’s beoefenen en vooral samen genieten van een fijne periode in hun leven. Ze waren allebei nog super fit, dus het leven lachte ze toe. Als dit toekomstbeeld opeens op zo’n wrede manier in duigen valt, is het voor de wederhelft ontzettend moeilijk om het leven weer op te pakken. Als kind voel je het verdriet over het verlies van je vader, maar het zien van de reddeloosheid van je moeder is eigenlijk nog pijnlijker. Hoe graag je ook wilt, het is niet te bevatten hoe het voelt om je maatje na zoveel jaren te verliezen. Mijn moeder was het eerste jaar na zijn dood echt stuurloos. Ze deed ontzettend haar best om door te gaan, ze leerde bijvoorbeeld met de computer omgaan, maar in haar ogen zag ik elk moment van de dag het intense verdriet. Ik wilde zo graag haar pijn overnemen, maar dat is helaas onmogelijk. Het enige dat ik kon doen, was er voor haar zijn. Desnoods 24 uur per dag.
Het is raar om te constateren dat de vanzelfsprekende familieverhoudingen door de dood van een ouder totaal veranderen. Opeens is het niet meer de zorg van ouder over kind, maar wordt het de zorg van kind over ouder. Dit was een situatie waar ik erg aan heb moeten wennen. Ik kon geen hulp of advies meer vragen, maar moest het geven. Op een of andere manier lijkt het alsof ik pas echt volwassen ben geworden na de dood van mijn vader."
praktische problemen
"Wij, de kinderen, liepen na zijn dood tegen veel praktische problemen aan. Mijn moeder had geen idee van de financiën, pensioenen, hypotheken of welk zakelijk aspect dan ook. Voordat we alles in kaart hadden gebracht waren we maanden verder. Het was pijnlijk om in mijn vaders papieren te moeten snuffelen en zijn bureau overhoop te halen op zoek naar polissen, verzekeringen en andere officiële papieren. Ik kon daar echt heel verdrietig van worden, maar probeerde dit zo min mogelijk te laten merken om mijn moeder niet van streek te brengen. Het heeft bijna een jaar geduurd voordat we de hele afwikkeling hadden afgerond. Toen dat klaar was, voelde het alsof ik aan een nieuwe levensfase kon beginnen. Een leven zonder mijn vader en dat is een groot gemis, maar ik heb wel het gevoel alsof er weer wat vaste grond onder onze voeten zit. Onze familie is door zijn abrupte dood als een aardbeving door elkaar geschud, maar we hebben allemaal ons plekje binnen het gezin weer gevonden en leven door met hem in dierbare herinnering."
"Mijn vader stond nog volop in het leven toen hij door een ongelukkige val hersendood op de intensive care terecht kwam en binnen 24 uur was overleden. Het was een enorme schok. Natuurlijk weet ieder kind dat zijn ouders niet het eeuwige leven hebben, maar als een van je ouders er van de ene op de andere dag niet meer is, is dat moeilijk te bevatten. De eerste maanden waren een soort roes, je hebt het idee dat iemand elk moment weer binnen kan stappen. Het is te vergelijken met een lange vakantie of een periode dat iedereen het erg druk heeft en je elkaar niet veel ziet. Pas later komt het besef dat hij echt dood is en niet meer terugkomt en daarmee komt ook de pijn van het gemis. We hebben met de familie rond zijn bed gestaan toen hij dood ging, dat was mooi, maar het heeft ook veel impact gehad op ons leven. Je vader zien liggen aan slangen en machines en weten dat het niet meer goed komt, is een heel heftige ervaring. Dat zijn beelden die je nooit meer uit je hoofd krijgt. Gelukkig worden die beelden in de loop van de tijd vervangen door dierbare plaatjes uit betere tijden, maar helemaal verdwijnen doen de ziekenhuisbeelden niet. Ik heb er nog steeds moeite mee als ik een traumahelikopter zie vliegen en moet dan denken aan de mensen die bij hun dierbare in het ziekenhuis zijn en vraag me af of het slachtoffer het zal redden ja of nee."
het verdriet van mijn moeder
"Los van je eigen verdriet over het verlies van je vader is het enorm pijnlijk om het intense verdriet van je moeder te zien. Mijn ouders waren 45 jaar getrouwd en gelukkig samen. Ze waren net verhuisd naar een kleiner appartement waar ze pas drie maanden woonden. Ze hadden mooie plannen, zouden gaan reizen, veel optrekken met de kleinkinderen, hun hobby’s beoefenen en vooral samen genieten van een fijne periode in hun leven. Ze waren allebei nog super fit, dus het leven lachte ze toe. Als dit toekomstbeeld opeens op zo’n wrede manier in duigen valt, is het voor de wederhelft ontzettend moeilijk om het leven weer op te pakken. Als kind voel je het verdriet over het verlies van je vader, maar het zien van de reddeloosheid van je moeder is eigenlijk nog pijnlijker. Hoe graag je ook wilt, het is niet te bevatten hoe het voelt om je maatje na zoveel jaren te verliezen. Mijn moeder was het eerste jaar na zijn dood echt stuurloos. Ze deed ontzettend haar best om door te gaan, ze leerde bijvoorbeeld met de computer omgaan, maar in haar ogen zag ik elk moment van de dag het intense verdriet. Ik wilde zo graag haar pijn overnemen, maar dat is helaas onmogelijk. Het enige dat ik kon doen, was er voor haar zijn. Desnoods 24 uur per dag.
Het is raar om te constateren dat de vanzelfsprekende familieverhoudingen door de dood van een ouder totaal veranderen. Opeens is het niet meer de zorg van ouder over kind, maar wordt het de zorg van kind over ouder. Dit was een situatie waar ik erg aan heb moeten wennen. Ik kon geen hulp of advies meer vragen, maar moest het geven. Op een of andere manier lijkt het alsof ik pas echt volwassen ben geworden na de dood van mijn vader."
praktische problemen
"Wij, de kinderen, liepen na zijn dood tegen veel praktische problemen aan. Mijn moeder had geen idee van de financiën, pensioenen, hypotheken of welk zakelijk aspect dan ook. Voordat we alles in kaart hadden gebracht waren we maanden verder. Het was pijnlijk om in mijn vaders papieren te moeten snuffelen en zijn bureau overhoop te halen op zoek naar polissen, verzekeringen en andere officiële papieren. Ik kon daar echt heel verdrietig van worden, maar probeerde dit zo min mogelijk te laten merken om mijn moeder niet van streek te brengen. Het heeft bijna een jaar geduurd voordat we de hele afwikkeling hadden afgerond. Toen dat klaar was, voelde het alsof ik aan een nieuwe levensfase kon beginnen. Een leven zonder mijn vader en dat is een groot gemis, maar ik heb wel het gevoel alsof er weer wat vaste grond onder onze voeten zit. Onze familie is door zijn abrupte dood als een aardbeving door elkaar geschud, maar we hebben allemaal ons plekje binnen het gezin weer gevonden en leven door met hem in dierbare herinnering."