Geef aandacht aan je eigen gevoelens. Schuldgevoel kan je niet wegnemen. Maar wat je wegstopt, blijft smeulen. Je kunt als het ware de emoties beter even laten oplaaien, zodat ze vanzelf weer doven. Hoe heftig die emoties ook kunnen zijn.
Laat gevoelens er zijn. Neem het schuldgevoel. Je zegt tegen jezelf: als ik nu eerder tegen mijn zus had gezegd ‘ga naar de dokter’, dan was het misschien anders afgelopen. Anderen zullen je vertellen dat het allemaal jouw schuld niet is, maar dat is eigenlijk zinloos. Je mag hen best vertellen dat je liever niet wilt dat ze je schuldgevoel weg proberen te praten. Laat ook dat ‘onredelijke schuldgevoel’ er gewoon zijn.
Probeer ook schuldgevoel omdat de band niet zo goed was, te accepteren. Een andere reactie kan boosheid zijn: als mijn broertje niet zo stom was geweest om die straat over te steken, dan was hij niet verongelukt.
Hoe kun je zelf met dit soort gevoelens omgaan? Denk rustig na. Vraag jezelf af: wat had ik dan willen doen, hoe had ik dit willen voorkomen? Door de emoties toe te laten, gaat het schuldgevoel vaak vanzelf weer weg.
Deel je emoties ook met anderen. Verzwijg je gevoelens niet. Het kan kracht geven om met anderen te delen, hoewel de pijn er niet minder om wordt. Denk niet: ik kan geen aandacht vragen voor mijn pijn, omdat de kinderen van mijn broer of zus zelf zo radeloos zijn. Vertel hen dat je ook verdriet hebt. Delen helpt.