hoe kan mijn omgeving helpen?

De omgeving moet zich proberen te realiseren dat er niet iemand is die het ‘meeste’ verdriet heeft. Bijvoorbeeld de partner van de overledene. Alle familieleden ervaren de pijn. Misschien heeft die ene stille broer het er juist extra moeilijk mee.

Het is lastig voor mensen in je omgeving om de juiste woorden te vinden. Het advies is hier: als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dát dan. Als je er maar bent om steun te geven, zelfs als je het gevoel hebt dat je met lege handen komt.

Blijf aandacht houden voor degene die rouwt. Als je het moeilijk vindt om met de rouwende te praten, is het toch heel prettig als je hem laat merken dat je aan hem denkt. Soms denken mensen dat het beter is om er maar niet over te praten, omdat je iemand dan verdrietig kan maken. Maar dat is niet waar. Je kunt iemand niet verdrietig maken, dat is hij al. En als je liever niet praat, schrijf het dan op in een brief of op een kaart.
Soms denk je: het is al twee maanden geleden, nu kan ik toch geen kaart meer sturen, het is te lang geleden. Maar ook dan wordt zo’n blijk van belangstelling gewaardeerd.

De werksituatie is altijd een lastige, omdat collega’s je broer of zus vaak niet kenden. Zij zien de gevolgen niet van dit verlies. Maar ook daar is het belangrijk dat er rekening mee wordt gehouden en dat er ruimte is voor de rouw. Je laat immers je rouw niet thuis achter, die draag je met je mee. Je collega’s kunnen dan een grote steun betekenen.