ervaringsverhaal Delia

Delia is 40 en heeft haar man John verloren aan een ongeneeslijke ziekte.

"Er wordt wel gezegd dat de 'seizoenen er overheen' moeten als je een dierbare verliest en ik geloof dat dit waar is. John, mijn man en vader van ons zoontje Pieter, stierf onverwachts hoewel we wel wisten dat hij niet oud zou worden. Hij had een aangeboren ongeneeslijke ziekte en dat hij op een gegeven moment dood zou gaan, was voor ons een gegeven. Maar niet nu al, niet zo jong, dat hadden we niet bedacht. Door zijn ziekte heeft de dood altijd een belangrijke rol in ons gezin gespeeld. We praatten er veel over, ook met familie en vrienden en we leefden heel intens. Hij wilde optimaal genieten, juist omdat hij wist dat het leven eindig was.

Ondanks onze openheid over de dood, kwam zijn sterven als een donderslag bij heldere hemel. Hoeveel je er ook mee bezig bent, het onherroepelijke van de dood is niet van te voren te bedenken. We hebben John helemaal in zijn eigen stijl begraven, ook dat hadden we van te voren allemaal besproken. Het was een prachtige dag met veel dierbare vrienden en familie, ik beleefde die dag in een soort roes. Het verdriet om het verlies van mijn geliefde en vader van onze zoon was overweldigend. We hebben zeventien jaar samen lief en leed gedeeld en ik heb vanaf het begin af aan geweten dat ik niet samen met John oud zou worden. Maar de afgelopen jaren ging het zo goed met hem, dat we zelfs besloten om een kindje te krijgen. Pieter is het grootste geluk dat ons is overkomen. John heeft maar twee jaar van hem kunnen genieten, maar heeft dat vol overgave gedaan.

herinneringsboek
En toen stond ik er opeens alleen voor. Door de zorg voor Pieter kon ik niet in mijn bed blijven liggen of de hele dag huilen, maar het liefst had ik dat wel gedaan. Het leven alleen met een klein kind viel me ontzettend zwaar ondanks alle lieve zorg en hulp van vriendinnen en familie. Zes weken na zijn dood zou John jarig zijn geweest, die dag vond ik bijna nog zwaarder dan de dag van de uitvaart. Het was de eerste keer dat het echt keihard tot me doordrong dat hij dood was. Geen slingers, geen taart, geen feestje. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Ook de eerste Kerst en Oud en Nieuw zonder John waren loodzwaar. Het zijn de standaard feest- en verjaardagen waarop je iemand het meeste mist omdat het dan zo duidelijk is dat hij er niet meer bij is. Zo was het ook met de derde verjaardag van Pieter. Hij is nog zo jong dat hij zich zijn vader eigenlijk nu al niet meer kan herinneren. Dat doet soms wel pijn want ik zou graag willen dat hij opgroeit met zijn vader in zijn achterhoofd. Maar natuurlijk is dat geen reëel verlangen. Dat kun je niet verwachten van een kind van die leeftijd. Samen met goede vrienden en John’s broers hebben we een herinneringsboek gemaakt. Iedereen heeft een stuk geschreven over John in relatie tot zijn zoon. Het is een heel mooi boek geworden met veel dierbare foto’s en teksten dat ik Pieter zal geven als hij oud genoeg is om de waarde ervan in te schatten. Ik hoop erg dat dit boek hem later inzicht zal geven hoe bijzonder zijn vader is geweest en wat ontzettend jammer het is dat hij zonder hem heeft moeten opgroeien.

weer genieten
Inmiddels zijn we twee jaar verder. Ik mis John nog elke dag, maar kan ook weer genieten van de krokussen die met hun kopjes uit de grond komen of de kleuren van de bomen in de herfst. Het leven heeft niet meer die asgrauwe sluier als in het eerste jaar na zijn dood. De seizoenen zijn er over heen gegaan, we hebben twee keer Kerst gevierd zonder John en zijn sterfdag herdacht bij zijn graf. Het eerste jaar vond ik dat bijna niet te doen, maar het tweede jaar was het al makkelijker. We hebben er een feestje omheen gebouwd en herinneringen opgehaald. Ik had nooit gedacht dat ik daar van zou kunnen genieten, maar toch is het zo. De pijn van het verlies gaat nooit meer weg, maar ik ben wel steeds beter in staat om te doseren hoeveel ik toelaat. Zo kan ik toch samen met Pieter weer van de kleine dingen in het leven genieten."