Eens een marinier, altijd een marinier

Uitvaartverzorger Monique Maurik vertelt: “Ik zal je lach missen, Cor”. Dat is het eerste wat ik denk als ik hoor dat Cor Visser is overleden. Hij is 91 jaar geworden. Naast uitvaartverzorger ben ik bijzonder vrijwilliger in het bestuur van Stichting Veteranen Capelle aan den IJssel. Ik ken dus nogal wat veteranen, maar Cor zal ik niet snel vergeten. Als adjudant-onderofficier van de mariniers bij het Korps Mariniers droeg hij verschillende onderscheidingen, waaronder het Bronzen Kruis. Maar hij was vooral een eeuwige optimist. 

Cor zit al heel wat jaren in mijn hart. Hij stond volop in het leven en je werd altijd blij als je hem tegenkwam. Ruim twee jaar geleden ging ik bij hem langs om zijn wensen voor zijn uitvaart te bespreken. Als drager van het Bronzen Kruis krijg je een volledig militair eerbetoon als je komt te overlijden. Met speeches, een erehaag, saluutschoten, hoornblazers, alles erop en eraan. 

Een krentenbol en een appel 
“Dat wil ik ook, Monique”, zei hij toen. Maar wat hij maar niets vond, is de koffiekamer na afloop. “Weet je”, zei hij, “Ieder jaar tijdens de Veteranendag krijgen wij altijd een lunchtasje. Met een broodje en een krentenbol, wat drinken en een appel. Ik wil dat jij op mijn uitvaart zo’n tasje regelt. Als de mensen na het afscheid dan naar buiten lopen, krijgen ze zo’n tasje. Dan zetten we op de parkeerplaats een legertent neer en dan kunnen ze daar dat tasje lekker leegeten.” We zien het helemaal voor ons en hebben de grootste lol. 

Leg uw wensen vast

Heeft u weleens nagedacht over uw uitvaartwensen? Ook nu tijdens de coronacrisis is er nog veel mogelijk. Laat uw nabestaanden niet met vragen achter en leg nu al vrijblijvend uw wensen vast. 

Wensen vastleggen

Cor wil niet meer dansen 
Het leven gaat door. Totdat ik een paar weken geleden gebeld wordt door Cor zijn zoon. “Cor is nog onder ons”, stelt hij mij gerust, “maar hij heeft niet lang meer.” Cor wil niet meer dansen, het is tijd om zijn afscheid te regelen. 

Maar wat doen we nu? Alles wat we twee jaar geleden hadden besproken mag niet meer ... Ik stel daarom voor dat we nu een klein afscheid houden. En later, na corona, het grootse militair eerbetoon voor hem organiseren waar hij recht op heeft. Maar dat wil Cor absoluut niet. Niet twee keer een uitvaart maar gewoon één keer.

Ik wil het zó graag goed voor hem regelen
Terwijl ik heen en weer bel met de familie, geeft Cor zelf mij het laatste duwtje om niet op te geven: “Monique kan dat prima regelen”, hoor ik hem tegen zijn zoon zeggen. En even later hoor ik hem op de achtergrond roepen: “Dag Monique!” Ik heb een brok in mijn keel als ik ophang. Een paar dagen later overlijdt Cor. 

We mogen naar de Van Ghentkazerne!
Natuurlijk wil ik niets liever dan Cor zijn laatste wensen eren. Maar dit kan niet allemaal in de aula van het crematorium, zoals gebruikelijk is. Gelukkig krijg ik al snel een verlossend telefoontje van het Korps Mariniers: we mogen naar de Van Ghentkazerne in Rotterdam. De familie mag met de auto’s mee het terrein op achter de rouwauto aan. Er komt een volledig eerbetoon op het terrein van de kazerne. We krijgen alleen geen toestemming voor de saluutschoten, maar ik denk direct bij mezelf ‘niet zeuren!’. Het is fantastisch wat we allemaal wél mogen realiseren op de kazerne in coronatijd. 

Compleet met erehaag op het Toepad 
Samen met het Korps Mariniers en de Stichting veteranen organiseren we een erehaag op het Toepad - met veteranen en andere belangstellenden, op gepaste afstand. Voor een groot deel zijn dit dezelfde mensen waar Cor nog maar zo kort geleden dodenherdenking en Bevrijdingsdag mee vierde. Natuurlijk stemmen we alles af met de politie en de gemeente. 

Heel even lijkt alles in het honderd te vallen als ik een paniektelefoontje krijg dat de erehaag niet door zou mogen gaan. Maar gelukkig is het vals alarm. Alles is in orde en zelfs de burgemeester van Capelle aan den IJssel neemt deel aan de erehaag. 

Het afscheid had niet mooier kunnen zijn
Op de dag van het afscheid schenkt de hemel ons een stralende dag. Het eerbetoon raakt iedereen recht in het hart. Voor de rouwauto uit lopen de tamboer en pijpers. Velen tonen hun respect voor Cor. Waaronder de commandant en kazerneadjudant van de Van Ghentkazerne. Er volgt een indrukwekkende toespraak en het applaus geeft iedereen kippenvel. Stiekem was het zo veel mooier dan het ooit in de aula had kunnen zijn. Met een grotere impact dan honderd saluutschoten tegelijk. 

“Monique wacht even!” 
Na een prachtige dienst in het crematorium voel ik de ontlading door mijn lijf stromen terwijl ik naar buiten loop. Alles is goed gekomen. Dan hoor ik ineens achter mij: “Monique wacht even!” Een van de schoondochters komt op me af en drukt mij een tasje in de hand. Ik doe het tasje open en zie een broodje en een krentenbol, wat drinken en een appel … 

De tranen stromen over mijn wangen. Cor, ik ga je missen.

Koninklijke onderscheiding

Adjudant onderofficier van de mariniers b.d. C.J. (Cor) Visser is onderscheiden met de koninklijke onderscheiding het Bronzen Kruis.

Uit het Koninlijk Besluit nummer 42 van 30 september 1950:

“Cornelis Johannes Visser, geboren ’s-Gravenhage 2 september 1928, marinier der 1e klasse (25334). Heeft zich, ingedeeld zijnde bij een patrouille van slechts vijf man, welke nabij Lasem (Oost-Java) plotseling onder automatisch vuur van de tegenstander geraakte, door moedig optreden onderscheiden op 6 februari 1949. In het bijzonder door onmiddellijk op goede en onverschrokken wijze handelend op te treden toen reeds dadelijk na aanvang van het vuurgevecht de sergeant-patrouillecommandant en twee manschappen werden gewond. Door dit optreden wist hij te bereiken dat de algehele vernietiging van de patrouille werd voorkomen.”

 

Terug naar overzicht