Blog jacqueline

Trossen los: afscheid aan het water

De prachtige afscheidstuin van Monuta uitvaartverzorger Jacqueline Reijers ligt pal aan het water. Een passende locatie om afscheid te nemen van de bijna 95-jarige Ber van Dongen, een groot liefhebber van alles wat maar met boten en scheepvaart te maken heeft.

“De schoonzoon van meneer Van Dongen is een fietsmaatje van mij. Hij zei altijd: als wij ooit afscheid moeten nemen van mijn schoonvader, dan doen we dat bij jou”, vertelt Jacqueline. “Op dat moment denk je: dat duurt nog wel even. Maar op Bevrijdingsdag moest de familie helaas al afscheid nemen van meneer Van Dongen.”

Robuust anker
Bij het bespreken van de uitvaart met de familie werd al snel duidelijk dat de dienst een scheepvaartthema moest krijgen. Meneer Van Dongen was al vroeg met pensioen gegaan en sinds die tijd stelde hij zijn leven in het teken van alles wat maar met boten en varen te maken had. 

Leg uw wensen vast

Laat uw nabestaanden later niet met vragen achter en leg nu al uw uitvaartwensen vast voor later. 

Wensen vastleggen

Jacqueline vertelt: “Met zijn allen zijn we gaan nadenken hoe dit afscheid eruit moest zien. “We zitten met onze afscheidstuin natuurlijk al aan het water, daar hoefden we niet eens over na te denken. Maar we kwamen bijvoorbeeld ook al snel op een groot paars bloemstuk voor op de kist – in de vorm van een robuust anker, met een scheepstouw en zeesterren erin verwerkt.”

Scherpe randjes eraf
De familie had daarnaast nog een wens: het afscheid moest een informeel samenzijn worden voor een intiem gezelschap van familie en vrienden. “We besloten toen de tradities ‘overboord’ te gooien en het een en ander om te draaien,” vertelt Jacqueline. “Voorafgaand aan de dienst konden de genodigden rustig rondwandelen, staan of zitten in de tuin. Zo konden ze nog voor de afscheidsdienst even rustig een praatje met elkaar maken.” 

Dat had een groot voordeel. “Doordat de familie en de gasten vooraf hun herinneringen en emoties met elkaar konden delen, gingen de scherpe randjes van het verdriet af. Het verdriet was er natuurlijk nog steeds, dat kun je eigenlijk ook niet wegnemen. Maar het werd hierdoor wel een klein beetje meer behapbaar.”

Behouden vaart
De dag van het afscheid kon niet mooier. De dochter van meneer Van Dongen zong een lied, samen met haar koor. Zijn kleindochter speelde gitaar bij de uitvaartkist en kleurde met haar prachtige paarse jurk mooi bij het anker van bloemen dat als een pronkstuk op de kist stond. De zon scheen en de gasten hoefden zich maar om te draaien en ze zagen het spiegelende water met reigers en eenden, waar meneer Van Dongen zo van hield. Als afsluiting droeg Jacqueline een gedicht voor:

Een koele bries, de wind steekt op,
Wie meert er bij mij aan?
Hijs het anker, trossen los, het is nu tijd om te gaan.

Niemand weet hoelang het duurt en waar het einde is
De grote vaart, een laatste groet. De stilte, het gemis.

Het schip vertrekt, de vlag in top, niemand zegt een woord.
Wij roepen je nog, je hoort het niet, de wind die draagt het voort.

Steeds kleiner lijkt je op die zee, er is geen weg meer terug.
Veel wilden wij je nog zeggen, al was het maar eventjes vlug

Wij turen naar de horizon, wij zijn geheel alleen
Het dringt nu langzaam tot ons door, een traan valt in de zeer

Jouw laatste reis, ver weg van hier, wij mochten niet met je mee
De horizon houdt daar niet op, we zien je alleen niet meer.
In ons hart leef je nu nog voort, kind zijn is niet meer.

Wij zullen vertellen wie je was, je karakter en je aard
Je bent er niet meer, wij wensen je een behouden vaart.

Terug naar overzicht