studerende kinderen

Aandacht voor verlies op school

School is heel belangrijk in het leven van een kind. Als er iemand overlijdt in het gezin, moet daar op school goed mee worden omgegaan, ook jaren later. Leraren vinden dit vaak lastig, merkt rouwtherapeut Leoniek van der Maarel. Ze vertelt het verhaal van Marianna en Francien. Twee meisjes die te maken kregen met leraren die geen aandacht hadden voor hun verlies.

Leerkrachten zijn van groot belang voor kinderen. Dit heb ik in mijn praktijk door de jaren heen wel gemerkt. Zeker voor rouwende kinderen is het belangrijk hoe leerkrachten met hen omgaan en hoe zij reageren op het verlies van het kind. Helemaal op de basisschool waar kinderen een groot vertrouwen hebben in hun juf of meester omdat ze die elke dag zien.

Marianna was veertien toen haar vader overleed. Het overlijden kwam plotseling. Haar mentor kwam naar de begrafenis, verder niemand van haar school (behalve vrienden). Na anderhalve week kwam ze weer naar school. Ze had een proefwerk gemist, maar ze had wel wat anders aan haar hoofd. Haar leraar Engels kwam naar haar tafeltje toen de klas aan het werk was. Marianna dacht nog (zo vertelde ze later) “wat aardig, hij komt mij speciaal condoleren”, dat was helaas maar deels waar. Hij kwam bij haar tafeltje staan en zei: “Gecondoleerd met je vader. Hier is het proefwerk dat je nog moet inhalen”. Marianna was met stomheid geslagen. Ze wist niet wat ze hiermee aan moest. Ze had helemaal niet kunnen leren, ze was nu niet voorbereid, haar hoofd stond er totaal niet naar. Waar haalde die leraar het lef vandaan? Die leraar heeft het nooit meer goed kunnen maken met haar. De band was voor altijd verpest. Dit voorbeeld laat zien hoe belangrijk het is dat een leraar aandacht heeft voor de gevoelens van een kind in rouw.

Zo ook bij Francien (15). Haar vader overleed toen ze vijf was. In het nieuwe schooljaar werd alle kinderen gevraagd bijzonderheden over zichzelf op te schrijven. De geijkte dingen: wat zijn je hobby’s, wat vind je leuk op school, heb je vriendinnen, hoe ziet je familie eruit etc. Francien schreef alles op. Bij haar familie beschreef ze niet alleen haar moeder, zusje en broer, maar schreef ze ook op dat haar vader was overleden. Tijdens het mentoruur nam de mentor iedereen apart om te praten over het ingevulde formulier. De mentor sprak met Francien,  vroeg van alles, maar hij vroeg niets over het feit dat ze schreef dat haar vader overleden was. Toen het gesprekje was afgelopen zaten de tranen zo hoog, dat Francien huilend het lokaal uit kwam. De conrector zag dit en vroeg wat er aan de hand was. Francien vertelde het verhaal. De conrector heeft dit bespreekbaar gemaakt met de mentor. Dit was aanleiding voor het hele team om mij in huis te halen om een workshop te geven over het omgaan met rouwende jongeren, zodat de leerkrachten handvatten kregen en deze nare situaties in de toekomst konden worden voorkomen.