'Een kist vol kleuren'

“Goedemiddag, ik ben Loes van Zand.” De jonge vrouw steekt opgewekt haar hand uit. Haar stralende gezicht doet niet vermoeden dat ze ernstig ziek is. Ik volg mevrouw Zand naar de woonkamer. “Dit is Jens. We gaan volgende week trouwen!” De verloofde knikt verlegen. “We wilden graag ooit nog trouwen.” Hij staart naar de grond. “Maar dat is nu of nooit geworden.”

Mevrouw van Zand is net 36 jaar geworden en heeft door kanker nog maar een half jaar te leven. Ze wil nu al haar uitvaart voor bespreken, zodat haar man zich daar niet meer druk om hoeft te maken. “Wilt u taart bij de koffie?” Mevrouw Zand steekt haar hoofd om de hoek van de keuken. “Zelfgemaakt, hij is zelfs nog warm.” Onder het genot van een vers stuk taart bespreken we de wensen van mevrouw Zand. “Geen zwarte kleding en triest gedoe. Maar een beetje vrolijk en muziek die iedereen mooi vindt. En na afloop een stuk taart.”

Het halve jaar vliegt voorbij. Een paar dagen voor het overlijden van mevrouw van Zand kom ik haar kist brengen. Ik zet de ivoorwitte kist in de woonkamer. Mevrouw van Zand kijkt me met waterige ogen aan. “Hij is prachtig. En hij wordt nog prachtiger.” Ze glimlacht naar haar kinderen. “Mogen we?” Haar dochter van vier haalt een pakje felgekleurde stiften tevoorschijn. Enthousiast tekent ze op de kist. Ook haar oudere broer gaat geconcentreerd te werk. Tevreden kijkt mevrouw van Zand toe. “Hier lig ik straks, in mijn trouwjurk.”

Op de dag van de uitvaart is het stralend weer. De gasten lopen in kleurrijke zomerkleding de kerk binnen. Voorin staat de vrolijk beschilderde kist omringd door honderden witte en roze bloemenstukken. Familie en vrienden kunnen nog een laatste wens op de kist schrijven. De uiteenlopende muziek die de kinderen hebben uitgezocht klinkt door de zaal. Bij het favoriete K3-liedje springt het kleine dochtertje op en danst rond de kist. Tot slot geeft ze een kusje op de zijkant. “Dag lieve mama, straks gaan we je lievelingstaart eten.”

 

Peter Chrispijn

Reactie toevoegen