Reactie toevoegen

Gisteren was ik in het bos.

Op zoek naar drie bomen, die bomen die ik gekend had.

Drie bomen, die alle drie een tak verloren hadden.

Drie bomen, die daar alle drie op een andere manier mee om gegaan waren.

Gisteren...

Vandaag heb ik ze gevonden.

 

De eerste boom was gaan rouwen om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien : “dat kan ik niet...want ik mis een tak”.

De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.

De derde boom was ook geschrokken van de pijn.

Had gerouwd om het verlies.

En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde om te groeien had hij gezegd :... “dit jaar niet”.

Maar de zon kwam het jaar daarop terug.

Nu zei de boom : “ja zon, verwarm mij…opdat mijn wond weet, dat hij erbij hoort”.

En het derde jaar dat de zon terug kwam sprak de boom : “ja zon...laat mij groeien, want er is nog zoveel te groeien”.

 

Na wat zoeken vond ik de drie bomen...of eigenlijk maar twee.

De eerste boom was klein gebleven.,

De plaats van de wond was duidelijk te zien : het was het hoogste punt van de boom.

De tweede boom was geen boom meer.

Een voorjaarswind had hem omgewaaid.

De plek van de wond moest ik zoeken.

Achter een heleboel bladeren vond ik hem.

De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden.

Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtbegroeide wond, die vol trots in het zonlicht stond.,