Een bijzonder afscheid

Zet een aantal uitvaartverzorgers bij elkaar en dan zijn de zaken uit onze dagelijkse praktijk al snel onderwerp van gesprek. Niet zo lang geleden kwamen we op het onderwerp ‘een bijzondere uitvaart’ in een advertentie of artikel. De meningen waren verdeeld. Zo zou toch iedere neutrale lezer wel snappen, dat in onze beleving elke uitvaart bijzonder is. Of zou het zo zijn, dat je met de term ‘bijzonder’ de indruk wekt dat een uitvaart gepaard zou moeten gaan met aspecten die men op voorhand niet bedacht zou hebben?

 

Toen ik in een grijs verleden in de horeca werkte, noemden we het menu voor een groep die als onderdeel van een busreis kwam eten: soep, sla, koffie. Met andere woorden een vast menu zonder exotische gerechten voor een concurrerend tarief en te serveren binnen een beperkte tijdsduur. In de uitvaartwereld had je vroeger het ABC-tje en dat kwam neer op muziek bij binnenkomst, spreker, muziek, spreker en muziek bij uitlopen. Gelukkig, tegenwoordig kijkt niemand er meer van op als een uitvaart toch een andere en vooral meer persoonlijke invulling kent.

 

Een bijzondere uitvaartplechtigheid

En om duidelijk te maken wat ik een bijzondere uitvaart vind, hieronder een voorbeeld uit mijn praktijk (met gefingeerde namen en toestemming van de betrokken familie).

 

Bart is na een ziekbed overleden. Zijn gezin wil graag met een kleine, informele plechtigheid in besloten kring afscheid van hem nemen. Zijn echtgenote Anna, de kinderen met hun partners, de kleinkinderen en enkele andere familieleden zullen aanwezig zijn. We zijn met 14 personen.

Met het crematorium spreek ik af, dat we gebruik zullen maken van de familiekamer en dat we kiezen voor een opstelling waarbij het hele gezelschap om een grote tafel heen kan zitten.

 

Bij binnenkomst plaatsen we de uitvaartkist in de nis van de familiekamer. Omdat Bart er nog heel mooi uit ziet is de beslissing bij vertrek uit het rouwcentrum al genomen: bij de plechtigheid is de kist open.

 

Grote tafel

Omdat de familie informeel om een grote tafel zit, is het voor degenen die nog wat willen zeggen nog steeds spannend, maar wel een stuk makkelijker.

In de voorbereiding vertelde Anna, dat als ze met Bart door het ziekenhuis reed ze weleens deed of ze hem rechtstreeks naar zijn kamer zou brengen. Ze wist, dat Bart naar het restaurant wilde en wachtte dan ook altijd af tot hij richting de tafeltjes zou wijzen. Het was voorspelbaar wat Bart vervolgens wilde hebben: een saucijzenbroodje met ketchup. En in de lijn van deze traditie krijgen alle aanwezigen bij het afscheid tijdens de plechtigheid een kopje koffie of thee met daarbij een saucijzenbroodje met ketchup.

 

Tijdens het koffie drinken gaan er steeds een paar mensen even bij Bart staan. Ze hebben op houten hartjes nog een laatste boodschap geschreven en leggen deze bij Bart in de kist.

 

En wat mooi om te zien, dat tijdens het koffiedrinken Anna alle aanwezigen een knuffel geeft. Als ze me halverwege haar knuffelrondje even aankijkt zie ik dat het afscheid op deze manier haar goed doet.

 

We sluiten af met een paar mooie slotwoorden en muziek. Gezamenlijk sluiten we de kist.

 

Een bijzonder afscheid is van onschatbare waarde.