Ervaringsdeskundig, een persoonlijk verhaal

In 2002 overleed mijn vader. Hij had Alzheimer. We wisten dat mensen met Alzheimer een levensverwachting hebben tussen de 5 en de 10 jaar. Mijn vader hield zich hier keurig aan. 7,5 Jaar nadat we serieus onze vraagtekens zetten bij de wondere wereld waarin mijn vader terecht leek te zijn gekomen, overleed hij.

Wondere wereld klinkt best aardig, maar het dekt natuurlijk de lading niet. Maar omdat het dus aardig klinkt, houd ik maar vast aan deze term. De wondere wereld van mijn vader was vol verrassende zaken. Heel veel wegomleidingen waardoor hij veel later thuis kwam dan gedacht, van alles en nog wat goed willen verstoppen, de service die de garage gaf (zij hadden een zuinigere motor in zijn auto gezet), het pinnen aan de buitengevel van de bank en dan het geld naar binnen brengen omdat hij te veel had gekregen……

En weet je, als naaste familie heb je het allemaal niet direct in de gaten. Want die wegomleidingen, dat was heel goed denkbaar. Het was pas veel later, toen al die wondere zaken zich opstapelden, dat we ons realiseerden dat mijn vader ‘gewoon’ verdwaalde.

Afscheid nemen in kleine beetjes
Na een operatie leek hij wel een half jaar tot een jaar Alzheimer overgeslagen te hebben. Hij was  in de paar uurtjes OK veranderd in een angstige man die niet tot rust te brengen was. Mijn moeder kreeg een telefoontje: of we alsjeblieft wilden komen om te proberen hem te kalmeren. Het voelde alsof van het ene op het andere moment mijn vader mijn vader niet meer was. Dat we al eerder met hele kleine beetjes afscheid van hem hadden genomen was nog niet tot me doorgedrongen.

Als naaste familie gingen we naar beste eer en geweten met mijn vader om. Ik ging mee in zijn verhalen, mijn moeder kon dit niet opbrengen. Het voelde voor haar alsof het meegaan in de wereld van mijn vader, iets onomkeerbaars teweeg zou brengen. Ik denk, dat ze continue op zoek was naar de man die mijn vader ooit was geweest.

Training dementievriendelijk
Vorige week mocht ik als een van de eerste franchisers van Monuta Uitvaartverzorging aanschuiven bij de training Dementievriendelijk. Als uitvaartverzorger kom je vroeg of laat een nabestaande tegen die aan dementie lijdt. Bijvoorbeeld de partner van een overledene. De training biedt handvatten voor de manier waarop je deze partner kunt benaderen en waar mogelijk kunt betrekken bij het regelen van de uitvaart. En natuurlijk is hier niet één manier voor, maar zal je per keer moeten onderzoeken en aanvoelen wat er (nog) mogelijk is.

De inhoud van de training heeft me ook het gevoel gegeven nu toch meer inhoudelijk over dementie te weten. Dus niet alleen meer ervaringsdeskundig, maar ook voorzien van gedegen achtergrondinformatie. En niet alleen de handvatten voor de manier waarop je om kunt gaan met iemand die dementeert. Maar ook een volwaardige rol kunnen invullen als de nabestaanden hun verhaal kwijt willen over de manier waarop dementie in hun leven is gekomen.