Handje en voetje voor altijd

Mijn werk is mijn leven, maar er zijn momenten dat ik er veel moeite mee heb. Dat is wanneer er een overlijden van een baby of kind gemeld wordt. Het liefst ga ik er meteen naar toe, omdat anders de knoop in mijn buik met de minuut groter wordt. Kinderen die overlijden, het voelt zo verkeerd.  

Geen woorden
Ik krijg een melding van een gezin waar hun pasgeboren dochter is overleden. Wanneer ik bij de familie binnenkom, leef ik zo mee met hun verdriet dat ik geen woorden kan vinden om dat te zeggen. Bij een kop koffie doet de moeder haar verhaal: “Tijdens de zwangerschap wisten we dat ze een hartafwijking had maar dat kon na de geboorte met een operatie verholpen worden”.

Verdriet en radeloosheid
“Na een zware bevalling kreeg ons meisje zoveel complicaties dat we haar na zeven dagen moesten laten gaan”. Er loopt een traan over het gezicht van de vader. Hij vervolgt: “We hadden hoop dat het goed zou komen. We hebben zelfs drie dagen geleden de geboortekaartjes verstuurd”. Ik voel hun verdriet en radeloosheid. Ik leef intens met ze mee en ben dankbaar dat ik mag helpen om samen een passend afscheid te verzorgen.

Ons sterretje
Met elkaar zoeken we naar een manier van afscheid nemen. Iedere dag ben ik bij de familie en stapje voor stapje komen we verder. Het overlijdenskaartje maken ze zelf. Het wordt een afgeleide van het geboortekaartje met een grote ster op de voorkant. Want zij was hun sterretje.

Jullie hadden ons geen mooier geschenk kunnen geven”

Handje en voetje
Als blijvende herinnering willen ze graag een gipsafdruk van het handje en voetje van hun dochter maar ze durven dit zelf niet te doen. “Herma zou jij dat met mijn zus willen doen?” vraagt de moeder. Met een brok in mijn keel doe ik dit samen met haar zus. Zij houdt zich heel sterk. ’s Avonds sturen ze mij de foto’s van het resultaat. Het is prachtig geworden. “Jij en mijn zus hadden ons geen mooier geschenk kunnen geven”.

Troost en kracht
Op de dag van de uitvaart neemt de familie thuis afscheid. Iedereen leest een zelf geschreven brief voor. Samen wordt er naar muziek geluisterd. Daarna rijden de ouders en ik samen naar het crematorium. Wanneer we daar afscheid van elkaar moeten nemen, omhelzen we elkaar. Een intense week hebben we met elkaar beleefd en nu scheiden onze wegen. Ik zal ze nooit vergeten. Wanneer ik een maand later bij ze op de bank zit, zie ik het handje en voetje op het dressoir staan. Ik voel de knoop in mijn maag niet meer. Maar grote dankbaarheid en liefde voor mijn werk.

Iedereen neemt afscheid op zijn eigen manier. Wilt u meer weten over de mogelijkheden? Neem dan gerust contact op met Monuta Herma Pijfers via 0252 - 769 156 of kijk op www.monutahermapijfers.nl.