Als je jong bent, weet je vaak wel wat je later ‘als je groot bent’, worden wilt. Ik wist dit niet. Ik koos een richting en ging er voor. Tot de dag, dat ik geconfronteerd werd met de dood. Zoveel emoties, zoveel gevoel en dan de verantwoordelijkheid om een afscheid te moeten regelen. Vanaf de eerste ontmoeting met de uitvaartverzorger, tot de dag van de uitvaart, hing er een deken van rust en warmte om mij heen. Het zou goed komen. Ik had iemand naast me, die het op ieder moment over kon nemen. Er zou staan. Mij steunde. Er kwam ruimte voor mijn emoties en gevoel, het mocht er zijn.

Na die ervaring wist ik welke richting ik aan mijn leven wilde geven. Ik wil die deken zijn voor mensen. Ontzorgen en bijdragen aan een afscheid, dat bij het leven van iemand past.

Belangrijke momenten in ons leven geven we vorm, passend bij wie we zijn. Waarom zouden we dan geen afscheid nemen, op de persoonlijke manier waarop we ook de hoogtepunten en dieptepunten bij leven beleefd hebben?Als ik bij een familie mag zijn om een afscheid te begeleiden en ik op de dag van de uitvaart het gevoel heb, dat ik de overledene een beetje heb gekend, dan weet ik dat het afscheid persoonlijk was; paste bij het leven van die persoon.

We zijn allemaal uniek. Laten we dan ook op een unieke manier dag zeggen.