Je zal hem zien in je gedachten

Regelmatig vertellen medewerkers van Monuta over de dingen die zij meemaken in hun bijzondere werkomgeving.

“Waar is Tom?” Mevrouw Pieters keek bezorgd om haar 6-jarige zoontje. Ik ging buiten kijken en zag dat de jongen weer naar het graf was gegaan. Hij zat op zijn knieën voor het graf van zijn vader. Ik ging naast hem zitten. Droevig keek hij op en begon vragen te stellen. “Waarom gaat de kist niet naar beneden? Waarom kan ik mijn vader niet meer zien? Mag ik een bloemetje hebben?”

Zoveel vragen

Die dag was de uitvaart van Toms vader. Na de dienst in de aula gingen we naar het graf. We zouden de kist niet laten dalen, want dat was misschien te emotioneel voor de kinderen. Toch dacht Tom daar blijkbaar wel over na. Ik wist even niet goed wat ik moest antwoorden op zijn vragen. “Je wilt dat de kist naar beneden zakt?” Hij keek me vastberaden aan. “Ja, dat wil ik zien.”

Samen bij het graf

Samen gingen we naar zijn moeder en ik vertelde wat haar zoontje wilde. Ze knikte instemmend en met de beheerder zijn we naar het graf gelopen. Daar mocht Tom zelf op de knop drukken en zo de kist laten zakken. Ik gaf hem een bloem van zijn bloemstuk, die gooide hij op de kist in het graf. “Dag pappa”, zei hij en er biggelde een traan over zijn wang. En over die van zijn moeder en over die van mij. Stil liepen we terug naar de aula.

In gedachten

Na de uitvaart bracht ik de familie naar huis met de volgauto en namen we afscheid van elkaar. Tegen de jongen zei ik: “Als je je vader wilt zien, denk dan aan wat je altijd met hem deed. Je zal hem zien in je gedachten.” Hij keek mij aan en met een lach op zijn gezicht zei hij: “Voetballen.”