Makkie

"Dit wordt een makkie voor jullie" zegt de zoon van meneer en hij schuift me een kladje papier toe. Ik zit in de woonkamer met drie kinderen en hun partners om de invulling van de afscheidsdienst van hun vader te bespreken. Op het papiertje staat hoe zij het afscheid willen.

5 stukken muziek en een aantal sprekers. "We hebben het allemaal al bekeken en het past precies , dus u ziet: U hoeft bijna niets meer te doen!" zegt hij met een lach. 

Ik stel voor om alles even goed samen door te lopen, zodat ik weet wat ze precies voor ogen hebben. De muzieknummers komen voorbij. Ik geef tips, stel vragen. Er wordt druk gepraat, overlegd en geschoven met sprekers en muziek. 

Vaders leven wordt van alle kanten belicht: zó hadden ze het nog niet bekeken. Er zijn soms pittige discussies en onenigheden, er wordt gehuild en gelachen. Aan het eind van het gesprek staat hun eerste opzet vol met pijlen, doorhalingen en bijschrijvingen, maar iedereen is tevreden. We zijn bijna drie uur verder.

Omdat ze alles verder zelf willen doen, rest mij niets anders dan afwachten. Als de tijd begint te dringen, ligt gelukkig net op tijd het definitieve draaiboek voor de plechtigheid klaar. Ze willen graag zelf spreken, maar vinden het wel prettig om mij als 'achtervang' te hebben. De dag vóór het afscheid krijg ik hun teksten binnen. De avond besteed ik aan het doorlezen en voorbereiden, want als ik morgen tóch namens de familie moet spreken, wil ik hun verhaal wel goed kunnen overbrengen. 

Ze hebben op het laatste moment besloten gedachteniskaartjes te laten maken, die we gelukkig nog snel konden laten drukken en bezorgen bij ons. Precies op tijd! 

Op de dag van de uitvaart zijn een aantal familieleden aan de late kant. Net als we besluiten dat we niet langer kunnen wachten, komen ze aangereden. Ze hebben nog een stick met een powerpoint van moeder meegebracht die in de aula afgespeeld moet worden. Met wat inventiviteit weet de medewerker van het crematorium deze op het laatste moment nog in het systeem te zetten, zodat bij het binnenkomen van de belangstellenden moeders foto iedereen toelacht. En daarna bij het tweede muziekstuk een mooie foto serie speelt.

En of er geen 3 maar 6 kaarsjes aangestoken kunnen worden, want ook de 'aanhang' van de kleinkinderen wil bij nader inzien graag een kaarsje voor opa opsteken. Snel regelen we nog 3 extra kaarsjes. Mijn collega Roos springt in haar auto en rijdt snel naar de dichtstbijzijnde winkel want we hadden tenslotte de kaarsen gekocht met de lievelingskleur van opa en wilden ze na afloop meegeven aan de kleinkinderen. 

Er meldt zich nog een extra spreker die de familie toch graag het woord wil geven, er lijkt even een bloemstuk zoek dat er later toch gewoon blijkt te zijn en iemand is van de zenuwen het blaadje met tekst vergeten, maar gelukkig had ik een extra uitdraai gemaakt. En wie van de familie zou ook al weer de kaartjes na afloop uitdelen? Ik verzeker hen dat dit goed komt.

Tijdens de dienst houd ik de sprekers in de gaten, terwijl ik met een schuin oog de teksten meelees, klaar om te kunnen inspringen als dat nodig mocht zijn. Op de juiste momenten sein ik naar de crematoriummedewerker dat het volgende muziekstuk gestart kan worden. Een aantal familieleden blijkt hun tekst nog te hebben aangepast en de extra spreker houdt een (te) lang verhaal, maar het lukt allemaal net binnen de tijd. De belangstelling blijkt veel groter dan verwacht, dus wordt de kleine koffiekamer razendsnel omgezet naar een grotere ruimte en worden er extra broodjes aangerukt. 

Als de familie en de belangstellenden na afloop van de samenkomst aan de koffie zitten en alles voor de familie helemaal naar wens verlopen is, slaken we achter de schermen een opgeluchte zucht. Wanneer ze opstaan om naar huis te gaan, bedankt de familie ons voor de goede zorgen. Ze zijn blij dat alles zo goed is verlopen, maar ja, dat kon ook niet anders, want: "Ik zei het jullie toch: Dit wordt een makkie!"