Als de dood dichtbij komt

Voor de buitenwereld ben ik nog op vakantie, maar stiekem ben ik alweer thuis. Heerlijk rustig. Dan gaat de telefoon. Daniël, een goede vriend die al jaren ziek is, belt en vraagt me om langs te komen. Hij wil zijn uitvaartwensen bespreken. Omdat ik nog even van mijn vakantie wil genieten, stel ik voor om een week later af te spreken. “Dat kan niet,” antwoord hij. “Dan is het te laat.”

Zijn woorden dreunen nog na als ik opgehangen heb. De volgende dag ga ik naar Daniël. We kijken elkaar aan en weten even niet wat we moeten zeggen. Allebei weten we dat zijn einde snel nabij is. Werk en privé lopen in elkaar over en dat valt niet mee. We bespreken zijn uitvaart en hij is heel duidelijk. Zijn ziekte heeft hij niet in de hand, zijn uitvaart kan hij wel zelf bepalen.

Afscheid nemen voordat het einde komt.

Hij is achteruitgegaan, dat zie ik. In mijn ogen heeft hij nog wel kwaliteit van leven. Ik praat er met hem over. Hij vertelt dat het door zijn ziekte een hel is om de dag door te komen. “Steeds meer moet ik inleveren en ik wil waardig sterven,” zegt Daniël terwijl hij mijn hand vasthoudt. “Ik wil afscheid nemen voordat het einde komt.”

Vertrouwen

Hij wil zijn nabestaanden alle zorgen uit handen nemen door zijn uitvaart zoveel mogelijk zelf te regelen. Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik krijg. Daniël maakt een bewuste keuze en ik heb respect voor hem. Hij kiest voor het onbekende en neemt afscheid van iedereen die hem lief is.

Het afscheid

Met een brok in mijn keel en vochtige ogen neem ik afscheid. Wat zeg je op zo’n moment? “Daniel het ga je goed.” We geven elkaar een stevige knuffel en Daniël zegt: “Proost op het leven, geniet van elke seconde,

doe het dubbel, doe het voor mij.”