Onvoorwaardelijke liefde voor nabestaanden

Hoe ga je om met alle emoties binnen je beroep als uitvaartverzorger? Word je zelf wel eens emotioneel?  Hoe verwerk je het verdriet van nabestaanden? Het zijn vragen die mij regelmatig gesteld worden. 

Mijn beroep als uitvaartverzorger brengt emoties met zich mee. Elke dag weer opnieuw. Dat raakt mij als uitvaartondernemer, maar tegelijk als mens. Mijn werk doe ik vanuit mijn hart en dat maakt dat de gesprekken met de nabestaanden, hun verhalen en hun emoties rondom het gemis van een dierbare mij ook echt beroeren. Uit eigen ervaring weet ik dat het overlijden van een dierbaar persoon enorm ingrijpend is. Dat geldt niet alleen voor volwassenen, maar ook voor kinderen. Rouw ontstaat als reactie op het overlijden en brengt verschillende emoties met zich mee. Het kan zich uiten in zichtbaar of onzichtbaar verdriet, maar ook in boosheid of teleurstelling. Het overlijden van een geliefde brengt verdriet bij de families die achterblijven, bij vrienden, kennissen en buren. Maar ook bijvoorbeeld bij de medewerkers van een zorginstelling waar iemand in zijn of haar laatste levensfase zorg heeft mogen ontvangen. Ik vind het heel belangrijk om voor ieders emotie oog te hebben. Vanuit mijn beroep als uitvaartverzorger, maar ook als mens. Die twee kan en wil ik niet scheiden. 

Inlevingsvermogen

Mijn beroep vraagt om inlevingsvermogen; als uitvaartverzorger kom ik immers heel dicht bij de ander. Door mij in te leven in het verhaal van de nabestaanden, door te werken vanuit mijn hart, kan ik er echt voor de ander zijn. Met woorden van troost, maar ook door een arm om iemands schouders te slaan. Hieruit vloeit ook voort dat, hoewel ik doorgaans mijn emoties als uitvaartverzorger goed onder controle weet te houden, er bij veel herkenning soms ook bij mij een traan ontsnapt.

Verwerking

Aan het einde van een werkdag klinkt er muziek in onze woonkamer. Ik kan mijn gedachten even los laten door te improviseren op de piano. Woorden zijn dan niet meer nodig: aan mijn pianospel is duidelijk te horen wat ik die dag heb meegemaakt. Ik laat het los, maar niet gaan, want ieder krijgt een eigen plekje in mijn hart.