Column: “Het kan zomaar gebeuren…”

Door Rob van Tilburg, ritueelbegeleider bij afscheid bij Monuta Tom van Dijk

Het is een bekende quote van John Lennon… ‘Het leven is wat gebeurt, terwijl jij bezig bent met het maken van andere plannen’. Donderdag 10 mei 2018 bleek dit echter niet alleen een wijsheid voor op een tegeltje, maar ook keiharde werkelijkheid voor de Tilburgse buschauffeur en tonprater Lion Spijkers en zijn gezin. Lion (59) liep samen met zijn broer Johan en neef Iwan de bedevaartstocht naar Santiago de Compostella, toen hij compleet onverwacht, op Hemelvaartsdag, in zijn slaap overleed aan een hartstilstand. De heren waren twee en halve week eerder vertrokken, hadden er inmiddels 300 kilometer opzitten, en keken, met nog 40 kilometer te gaan, al uit naar de finish op zaterdag. “Als ik thuis kom, gooi ik die schoenen in de verste hoek van de kamer en doe ik ze nooit meer aan.” had Lion tijdens één van de laatste telefoongesprekken met zijn vrouw Marie-Thérèse nog gezegd.

Ondanks dat Lion vooral voor zijn broer was meegegaan, vond hij -eenmaal onderweg- de tocht toch wel heel bijzonder en genoot hij volop van de prachtige omgeving en van de gesprekken met Johan, met wie hij altijd al heel close was. Iedere dag bracht Lion verslag uit aan Marie-Thérèse door haar te bellen of te appen. Ook die bewuste donderdag heeft zij hem ‘s avonds rond kwart over zes nog aan de telefoon gehad. Lion, Johan en Iwan waren ‘s ochtends na het ontbijt vertrokken voor de langste etappe van de tocht (27 km). Het was een dag van (pittig) klimmen en dalen, tussen de eucalyptusbomen door, naar Ribadiso da Baxio, waar ze de nacht zouden doorbrengen. Na hun aankomst schreef Johan op zijn blog: “We zijn nog maar twee dagreizen van het graf van de apostel af. Nog een kleine krachtsinspanning en wij, pelgrims, staan aan de poort van onze droom”.

Die avond zijn de heren, net als iedere andere avond, op tijd, zo rond tien uur, naar bed gegaan. De volgende ochtend bleek Lion in zijn slaap te zijn overleden en stond het leven van Marie-Thérése en hun kinderen, Kevin en Stephanie, van de één op de andere dag ineens compleet op zijn kop. Direct na het horen van het tragische nieuws zei Kevin al: “Ik ga naar Spanje. Ik ga ‘m halen. Ik laat ‘m niet alleen daar”. Zodoende ging hij ook, terwijl Marie-Thérèse thuis bleef bij Stephanie en maar niet kon geloven wat er gebeurd was. Totdat Kevin belde, dat hij zijn vader had gezien.

Pas ruim een week na zijn overlijden kwam Lion in Nederland aan. Vanwege de beperkte ruimte thuis besloot Marie-Thérèse om hem niet daar op te baren, maar in één van de drie 24 uurs familiekamers in het uitvaartcentrum van Monuta Tom van Dijk naast het crematorium. “Dat was echt ideaal. We konden gaan wanneer we wilden, zonder vast te zitten aan bepaalde tijden. Dus, toen een neefje die nog op vakantie was met vrienden aan mij vroeg of hij Lion nog kon zien als hij terug was, kon ik gewoon zeggen: “natuurlijk, jongen, kom maar!”. Door de heel gemoedelijke sfeer in het uitvaartcentrum voelde ik me er ook meteen thuis. Het is net een huiskamer, niet te vergelijken met vroeger. Iedere ochtend gingen wij met z’n vieren eerst even koffie drinken bij Lion. Kevin zette dan meteen als we binnenkwamen muziek op van Queen, waar Lion een groot fan van was. En als Stephanie even een momentje alleen met haar vader wilde zijn, gingen wij een kop koffie of iets fris drinken in de centrale ruimte.”

Op aanraden van Tom koos Marie-Thérèse ervoor om Lion eerst op een bed op te baren en pas later, wanneer zij en de kinderen daaraan toe waren, in de kist. Zelf had zij er geen moment bij stil gestaan dat dit kon. “Lion lag er prachtig bij. Ik heb dan ook veel complimenten gekregen van iedereen die nog afscheid van ‘m kwam nemen”.

Als eerbetoon aan Lion reden op de dag van de uitvaart alle Arriva bussen in Tilburg de hele dag met een zwart vlaggetje rond. Bij de uitvaart zelf waren maar liefst 117 buschauffeurs aanwezig, allemaal strak in het pak. En dat terwijl Lion nooit een stropdas droeg, omdat hij het veel belangrijker vond dat zijn bus op tijd kwam.

Na de uitvaart is Marie-Thérèse, zoals zij zelf zegt, in een gat gevallen, ondanks de vele visite die ze kreeg en nog steeds krijgt. Soms heeft ze zelfs amper tijd om het allemaal te beseffen. Haar werk heeft Marie-Thérèse inmiddels hervat, wat zorgt voor afleiding en haar ook voldoening geeft. En in februari heeft ze zelfs weer voorzichtig carnaval gevierd. Dochter Stephanie heeft inmiddels Lion’s seizoenkaart van de Tilburg Trappers en zijn plekje op de tribune overgenomen. En in mei, wanneer het een jaar geleden is, gaan Marie-Thérèse en de kinderen samen naar Spanje toe, naar de plek waar Lion is overleden. Niet om het af te sluiten, zoals sommige mensen denken, maar om de cirkel rond te maken. Want ondanks dat zijn rugzak nog onaangeroerd op zolder staat, gaat het leven voor Lion’s gezin -zeker met een tweede kleinkind op komst- duidelijk door. Zoals Queen ooit zong: ‘The Show must go on’.

Wel heeft Marie-Thérèse inmiddels bewust een uitvaartwensenlijstje gemaakt op de computer en dingen geregeld voor als zij zelf ooit zou wegvallen. “Want het kan zomaar gebeuren…”.

Wilt u net als Marie-Thérèse uw nabestaanden ontzorgen door zelf uw uitvaartwensen eenvoudig vast te leggen? Klik dan hier en vraag nu gratis een uitvaartwensengids aan.

 

Om Lion postuum te eren hebben Marie-Thérèse, de kinderen en familie van Lion ons toestemming gegeven voor het gebruik van hun echte namen en woonplaats.