Reactie toevoegen

Zo’n tien jaar geleden overleed mijn neef Bert. Hij is maar 44 jaar geworden. In de rouwkaart stond: “Bert wordt in familiekring begraven en wij gedenken Bert in De Duif te Amsterdam”. Bert was acteur en verscheen zowel op toneel als ook in kleine rolletjes op tv. Hij had een grote vriendenkring en talloze collega’s.

Zijn ouders hadden de keuze gemaakt om in de ochtend Bert te begraven en in de middag de familie, vrienden en collega’s uit te nodigen voor een herdenkingsdienst. Zo ging ook ik die middag naar De Duif in Amsterdam.

Voorafgaand aan de herdenkingsdienst kregen wij als genodigden de gelegenheid onze herinneringen aan Bert in een boek te zetten. Deze boeken vormden zo een mooi document voor zijn ouders. Op een bepaald moment verzocht de broer van Bert ons de zaal in te komen voor de herdenkingsdienst.

Er volgde een prachtige ceremonie met sprekers en muziek die werd afgesloten door Bert “zelf”. Hij had een tekst ingesproken, die werd afgespeeld voor ons. Dit was een enorm ontroerend moment. Vervolgens was het mogelijk om de familie te condoleren. Wat mij opviel was de ontspannen sfeer, er was geen haast, we hoefden nergens heen.

In die tijd werkte ik als uitvaartverzorger bij Monuta Van der Luit. Ik had een dergelijke uitvaart nog niet eerder meegemaakt, maar het heeft mij toen wel aan het denken gezet.

Vanaf die dag kon ik in mijn adviezen aan nabestaanden zeggen: “maar het kan ook anders”.

Sandra Tom