Reactie toevoegen

In allerlei publicaties in en buiten de uitvaartsector ligt de nadruk vaak op bijzondere uitvaarten. Het lijkt wel of iedereen steeds maar wil benadrukken dat alles mogelijk is en in deze tijd van “het individu” zich wil onderscheiden door de uitvaart op een bijzondere manier vorm te geven. En natuurlijk heb ik ook ik tot voldoening uitvaarten begeleid waar de eigenheid van de overledene vorm kreeg door een persoonlijke invulling. Ook toen mijn eigen ouders overleden voelde ik die behoefte en heb ik geprobeerd een indruk van hen achter te laten die de genodigden mee konden nemen in hun herinnering aan mijn ouders.

En inderdaad de persoonlijke uitvaarten blijven je bij met hun bijzondere keuze voor een bepaald vervoersmiddel, een reeds jaren klaar hangende zelfgemaakte wade of een bloemboeket voor op de kist waarin het vroegere bruidsboeket werd verwerkt. Maar het moment wat me het meest dierbaar is, heeft niets van doen met uiterlijkheden. Het is de oude man, die na 70 jaar huwelijk in de aula van het crematorium afscheid neemt van zijn vrouw door geluidloos zijn hoofd op de kist te leggen. Zijn hoofd dicht bij het hare. Nu niet meer samen op één kussen, maar gescheiden door het deksel van haar kist.

Plotsklaps is mijn professionele bescherming weg en word ik diep geraakt door dat eenvoudige gebaar van intense liefde.

Stella van Lieshout