Reactie toevoegen

Het is voor mij de kers op de taart: een cheque-uitreiking van ons Monuta Charity Fund. Maar het is ook best spannend. Want het is niet altijd gepast om een gift voor nazorg, rouw of verlies ’feestelijk’ te maken. Deze keer ging het echter anders.

Het geld was bedoeld om een verwaarloosd grafveldje op te knappen voor de cliënten van een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Grafstenen waren gebroken, namen waren onleesbaar en het terrein was overwoekerd. De cliënten vonden het een nare plek. Tijd voor vernieuwing!

Het was een stralende dag. Samen met mensen van de zorginstelling, de kunstenares en een flink aantal goedgeluimde bewoners en hun verzorgers liepen we naar het veldje. Een aantal cliënten zette enthousiast ‘we gaan nog niet naar huis’ in. Er werd gelachen, geroepen en iemand maakte het geluid van een grasmaaier. “Dat doet ie altijd als ‘ie zich fijn voelt”, vertrouwde de begeleider mij glimlachend toe.

Het was de vrolijkste optocht over een begraafplaats die ik ooit meemaakte. Vogels kwetterden er lustig op los terwijl ik vertelde hoe fijn het was om echt iets te kunnen betekenen voor de zorginstelling. En dat ik het nieuwe bankje dat de kunstenares had ontworpen, zo mooi vond. Vervolgens nam de directeur het woord. Hij haalde diep adem, schraapte zijn keel en… op dat moment riep een van de cliënten heel hard “Man wat ben je oud geworden, je lijkt mijn opa wel!”

De directeur lachte zelf het hardst. Hij sprak vervolgens prachtige woorden, recht uit het hart. Hij vertelde hoe mooi een bijzondere band met bijzondere mensen kan zijn en hoe sterk afscheid nemen deel uitmaakt van het leven. Hoe fijn het is om iemand te kunnen herinneren op een mooie plek en hoeveel rust en troost dat kan geven. Kon ik elke dag maar een cheque uitreiken!

Esther Snelders