'Een beetje tante van dit meisje'

Ik kom binnen in een huis dat verdriet ademt. Gisteren is baby Josephine overleden. Ze mocht helaas slechts vier dagen leven.

De jonge ouders waren zo gelukkig dat zij vader en moeder waren geworden van een prachtige baby. Maar tegelijk worden zij nu overspoeld met verdriet dat zij niet in hun leven mag opgroeien. Haar moeder wil graag dat een jonge vrouw de uitvaart verzorgt. Ik neem daarbij hele kleine stapjes om de ouders zoveel mogelijk ruimte te geven om beslissingen te nemen waar ze geen spijt van krijgen.

We kiezen voor een begrafenis in kleine kring. En het kleine meisje mag in een prachtig wit mandje. Tot de dag van de begrafenis blijft ze in het uitvaartcentrum. Elke dag komen de ouders even kijken en alle dagen mag ik hier deel van uitmaken. De ouders delen het verdriet gelukkig goed met elkaar. Maar ook met mij. Zo bijzonder, ik voel mij een beetje tante van dit meisje.

Op de dag van de uitvaart maakt een groepje goede vrienden en de familie kennis met kleine Josephine. Een emotionele kennismaking die tegelijk een afscheid is. De moeder van Josephine draagt samen met de vader het meisje in haar mandje naar het grafje. De gasten nemen heel veel lieve kleine bloemstukjes mee naar het grafje. Bij het grafje zegt de vader hoe trots hij is op hun kleine meisje. Daarna gooien de gasten één voor één een babyroosje op het mandje, meestal met een kushand of een kus op de bloem.

Na afloop drinken we met elkaar prosecco en eten we beschuit met muisjes op het veel te korte leven van Josephine. Ik neem afscheid en er rollen tranen over mijn wangen. In de auto leg ik mijn hoofd op het stuur en huil. Tranen voor de lieve jonge ouders en tranen om de kleine Josephine. Ik moet dit loslaten, maar voorlopig laat ik de ouders nog niet los.

Sandra Tom

Reactie toevoegen