Zeemansgraf

Het zeemansgraf, dat volgens de Wet op de Lijkbezorging officieel is toegestaan, heeft, of beter gezegd ‘had’, vooral een praktisch doel. Wanneer een schip in vroeger tijden voor langere tijd op zee was en een bemanningslid overleed, kon vanuit hygiënisch oogpunt niet worden gewacht tot er weer land in zicht was om het lichaam te begraven. In dat geval hield men aan boord een plechtigheid onder leiding van de kapitein. Vervolgens werd het lichaam, gehuld in zeildoek en verzwaard met extra ballast, midden op zee overboord gezet.

Zeemansgraf sterft uit
Het valt niet precies na te gaan hoe vaak nu nog gebruik wordt gemaakt van een zeemansgraf. Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken dient wel aangifte van overlijden te worden gedaan, alleen zal vervolgens geen verlof tot begraving of crematie worden aangevraagd.

De voortschrijdende techniek heeft het zeemansgraf echter overbodig gemaakt. Door de huidige stand van de techniek op het gebied van koeling kan iemand die aan boord van een Nederlands schip of bijvoorbeeld olieboorplatform overlijdt, nog geruime tijd bewaard worden. Op die manier kan iemand die op zee komt te overlijden, uiteindelijk alsnog een normale begrafenis of crematie te krijgen. Een echt zeemansgraf komt volgens het ministerie nog maar heel weinig voor.