Als ik bij het huis aankom, weet ik al dat dit geen gewone ontmoeting zal worden. Bas, de uitvaartverzorger, had me verteld dat Neddy me graag nog zelf wilde spreken. Hij wilde zijn verhaal vertellen. Nog één keer. Maar zodra ik binnenkom, zie ik aan zijn moeder dat het anders zal lopen. “Neddy zit in de laatste fase,” zegt ze zacht. Afscheidsbegeleider Els Heijkant vertelt over het bijzondere afscheid van Neddy.
In de woonkamer staat zijn bed. Zijn lichaam werkt hard om lucht binnen te krijgen. Zijn ogen focussen zich niet meer. Zijn lichaam is er nog wel, maar zijn geest lijkt al te zijn vertrokken. Het is hartverscheurend om hem zo te zien. Ik wil eigenlijk meteen weer vertrekken, zodat zijn vrouw en moeder zijn laatste uren nog met hem samen kunnen zijn. Maar daar denken zij anders over. “Hij wilde zo graag dat je kwam,” zeggen ze. “Blijf alsjeblieft.”
Het is hartverscheurend om hem zo te zien.
Dichtbij elkaar
Dus ik neem plaats. Naast zijn vrouw, die vanwege een spierziekte aan haar bed gekluisterd is. Ze kan praten, maar bewegen lukt alleen door met haar mond een soort rietje te gebruiken om haar bed te verstellen. Haar bed staat schuin naast dat van hem. Tussen hen in zit zijn moeder. En zo praten we die middag. Zijn vrouw en moeder vertellen zijn verhaal aan mij. We lachen en er vloeien tranen. Precies zoals Neddy het had gewild.
Hypnotiserend
Ook de honden zijn erbij. Een van de honden heeft zich in een stoel genesteld en kijkt onafgebroken naar Neddy. Bijna gehypnotiseerd. Alsof ze voelt dat de man waar zij zo dol op was, er nog is maar toch ook weer niet. De andere hond negeert zijn vrouw normaal gesproken. Maar later die avond zou er iets bijzonders gebeuren. Net voordat Neddy zijn laatste adem uitblaast, zal de hond zijn vrouw wekken door met zijn snuit tegen haar aan te duwen. Alsof hij wil zeggen: het is zover.
Normaalste zaak van de wereld
Later, bij het afscheid, komen we opnieuw samen in dezelfde woonkamer. Het voelt zó intiem om in zijn eigen huiskamer dit afscheid te houden, zo dichtbij. Waar eerst zijn bed stond, staat nu zijn kist. Ik zit op een stoeltje naast hem. De honden lopen gewoon rond, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En misschien is dat het ook wel. Dit is tenslotte zijn huis, zijn plek.
Verhalen over zijn leven
Met een klein en intiem groepje deel ik de verhalen over zijn leven. Over zijn avonturen vanaf zijn kleutertijd, de dingen waar hij van hield. Over zijn passie voor koken en drummen. Over dieren, braderieën en Urbanus. Maar vooral over zijn enorme zorghart. Dankzij hem kon zijn vrouw zo lang mogelijk een vrij leven leiden. Hij zorgde voor haar, elke dag opnieuw.
Als het verdriet te groot wordt, stoppen we gewoon even.
Zo puur, zo echt
Op zijn kist ligt een grote Feyenoordvlag. Uit de speakers klinkt muziek van Iron Maiden. Als het verdriet te groot wordt, stoppen we gewoon even. De setting is klein, maar het afscheid voelt intens. Heel puur en zo echt. Als Neddy wordt opgehaald door de rouwauto om naar het crematorium te gaan, zwaaien we hem met z’n allen uit. Alles ging precies zoals hij het had gewild. En misschien is dat wel het mooiste wat je iemand kunt meegeven op zijn laatste reis.
