“Ik veeg de tranen van mijn wangen. Samen met de dochter en twee kleinkinderen van Mariëtte haal ik herinneringen op aan haar moeder. We lachen tranen met tuiten, wát een geweldig mens was deze vrouw. Natuurlijk, bij onze lach horen ook tranen van verdriet, maar hoe mooi is het dat je het leven zo leeft én zo eindigt?
Afscheidsbegeleider Els Heijkant vertelt over het bijzondere afscheid van Mariëtte. Het leven vieren, goud vinden in elke dag, de slingers ophangen: het paste allemaal bij Mariëtte. Ik ken de dochter van Mariëtte nu een aantal jaar en vind het dan ook een eer dat ik het afscheid mag begeleiden.
Zij koos er elke dag voor om te genieten.
Een dag niet gelachen …
Mariëtte had genoeg meegemaakt, maar koos er elke dag voor om te genieten. Vooral ook van de kleine dingen: een ontbijtje in de zon, samen een liedje zingen, op maandagavond bridgen met vrienden, wijntjes met vriendinnen, de glimlach van haar kleinkinderen. Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd … Dat had zij tot een kunst verheven. Het kan dan ook niet anders: dat moet de rode draad van haar afscheid zijn.
Feestje Kakelbont
Het is een stralende dag als ik een paar dagen later aankom bij Brasserie Kakelbont. De zon glinstert over het park. Ik blijf even staan, adem diep in en neem alles in me op. Soms voelt een afscheid gewoon echt als een feestje. Niet omdat iemand er niet meer is, maar juist omdat iedereen zo heeft genoten van de tijd dat deze persoon er wél was en deel uitmaakte van hun leven.
Een primeur
De kist staat op de plek waar Mariëtte vorige week nog zat te lunchen met haar zus. Vrolijke bloemen omarmen haar, een glaasje cava op de kist. Dat wilde ze heel graag en wat past het goed. Het is de eerste keer dat de brasserie een afscheid houdt met de overledene er nog bij. Een primeur. Het licht van de ruimte, de kleuren van de bloemen, de vele gasten. Het klopt allemaal.
“Je sprong meteen achterop”
Iedereen deelt iets persoonlijks over hun moeder, oma, vriendin. Zo vertelt haar kleinzoon: “Toen ik 16 werd kocht ik een scooter. Daar was ik zo blij mee dat ik meteen de volgende dag naar Dongen ben gereden. Ik kwam aan en er lag 15 euro benzinegeld op tafel. Oma sprong meteen achterop en stuurde mama een foto.”
“Je sprong meteen achterop en stuurde mama een foto.”
Dat wordt een bestseller!
Haar dochter kan het zich ook nog goed herinneren. “Natuurlijk heb ik verdriet, maar eerlijk gezegd heb ik de afgelopen dagen ook zoveel gelachen om alles wat mama onbewust uithaalde. Haar fameuze kookkunsten, haar rijgedrag, haar charme, haar bowltechniek. Als we er een boek van zouden maken, wordt het gegarandeerd een bestseller!”
Lichtpuntjes
In elke hoek van de ruimte zie je Mariëtte terug, voel je haar grappige, ondeugende en sociale karakter. Alles aan haar straalde licht uit en dat licht verspreidde ze om zich heen. Nu is het tijd om haar in het licht te zetten! Voor al haar nakomelingen staat een kaarsje op tafel en ik laat iedereen het kaarsje aansteken. Ik zet ze een voor een in de vorm van een hart bij Mariëtte. Een klein gebaar, maar toch zo voelbaar.
Een afscheid kan verdrietig zijn, maar soms kan het ook een feestje zijn om het leven te vieren.
Laten we proosten
Tussen de prachtige verhalen door, luisteren we naar Zijn het je ogen van Koos Alberts. Een ode aan Mariëtte met haar stralende ogen. Henk Westbroek zingt Zelfs je naam is mooi en alles klopt. Fotomomenten, herinneringen, verhalen: iedereen komt aan bod en alles krijgt zijn plek.
Om het leven te vieren
We proosten allemaal nog één keer. Op haar. Op het leven dat zij zo vol en positief leefde. Op de wereld die een grappige, kleurrijke en sociale dame armer is. En zo voelt het: een afscheid kan verdrietig zijn, maar soms kan het ook een feestje zijn. Een feestje om het leven te vieren. Precies zoals Mariëtte het gewild zou hebben. In die ruimte, met alle kleurrijke bloemen én gasten, voel ik opnieuw hoe het me raakt ... Het past zó goed allemaal. Wat word ik daar gelukkig van: een afscheid dat helemaal klopt!
“Wie bij dit afscheid was en haar heeft gekend, zal nog jarenlang het goud in de kleine en grote dingen zien.”
