“Ik kijk naar de foto en moet even slikken. Meneer de Vlieger steekt zijn duim omhoog. Zijn blik is rustig, bijna tevreden: ‘zo is het goed. Akkoord.’” Uitvaartverzorger Wouter Groenleer vertelt over de bijzondere uitvaart van meneer de Vlieger.
De afgelopen tijd mocht ik meneer de Vlieger meerdere keren ontmoeten. Onze gesprekken waren altijd ontspannen, heel gezellig eigenlijk. Dat klinkt misschien gek, maar het laat goed zien wie hij was.
Onze eerste afspraak was bijna een jaar geleden. Meneer de Vlieger was ziek en wilde graag zijn afscheid voorbereiden. Ik ging langs om samen met zijn gezin zijn wensen te bespreken. Hij deed dat heel erg op zijn eigen manier: nuchter, met een knipoog, soms een grapje tussendoor. Verdriet en luchtigheid gingen voor hem hand in hand. En dat gaf ruimte. Voor alles wat er was, maar ook voor wat zou komen.
Geen zwaar onderwerp, maar juist open en verkennend.
Gaan zoals je bent
Later dat jaar zag ik hem en zijn gezin opnieuw tijdens de thema-avond ‘Gaan zoals je bent’, in het uitvaartcentrum in Goes. Op deze avond kregen alle bezoekers informatie over de bijna oneindige mogelijkheden bij een uitvaart. Nieuwsgierig en open als hij was, wilde ook hij graag weten wat er allemaal mogelijk is. Geen zwaar onderwerp, maar juist open en verkennend. Precies zoals hij in het leven stond.
We zetten de puntjes op de i
Toen begin januari de telefoon weer ging en ik zijn vrouw aan de lijn kreeg, wist ik dat het einde nu echt dichterbij kwam. Die middag kwamen we bij elkaar en zetten we met elkaar de puntjes op de i. We bespraken het verloop van de dag, maakten de rouwkaart en liet deze naar hem en zijn gezin sturen.
Hij stak zijn duim omhoog
Kort daarna kreeg ik van hem een appje met een foto: hij ligt in bed, de rouwkaart in zijn hand en steekt zijn duim omhoog. Waarmee hij wilde zeggen: ‘ik ben tevreden. Akkoord.’ Het raakte me op dat moment, want alles was gezegd, alles was geregeld. Het was goed zo.
Ik ben tevreden, zo is het akkoord
Een klein verhaal met grote betekenis
Die zaterdag namen we afscheid. ‘s Ochtends deed zijn gezin één voor één met liefde en aandacht bloemen in de bloemenband om de kist. Het was een bijzonder moment, bijna therapeutisch. En het resultaat was echt prachtig.
Een laatste cadeautje
Aan het einde van de dienst gaf ik alle aanwezigen een bloem mee uit de bloemenband. Een klein gebaar, maar met grote betekenis. Dit paste zo enorm bij meneer de Vlieger, want wie bij hem op bezoek kwam, ging nooit met lege handen naar huis. Eerst even langs zijn kasje naast het huis, iets uitzoeken, pas dan mochten ze gaan. Dat was wie hij was. Nu kregen de gasten hun laatste cadeau van meneer de Vlieger. De glimlach op het gezicht van velen sprak boekdelen ...
Precies zoals hij was
Die avond rij ik moe maar voldaan naar huis. Deze dag laat mij nog maar eens zien dat een afscheid niet groots hoeft te zijn om bijzonder te zijn. Soms zit het juist in de kleine dingen. In een gesprek met een lach en een traan, in een bloem die je mee naar huis neemt, in een foto met een duim omhoog. En in het gevoel dat blijft hangen: het is goed zo.
In alles voelde je hem terug. In de rust, de eenvoud, de warmte. In de kleine gebaren die zoveel zeggen.
