“Hij ziet het direct. Ik zie het aan zijn blik. Zijn ogen zoeken die van mij en stralen dankbaarheid uit. Ik knik hem toe. Ik had goed ingeschat dat dit kleine gebaar veel zou betekenen voor Michiel. Bij een uitvaart kan een klein detail soms het verschil maken. Iets kleins, iets wat raakt. Iets dat precies past bij het geleefde leven. Soms komt dat moment vanzelf, soms mag ik er een beetje bij helpen. Vandaag was zo’n dag.” Uitvaartverzorger Wouter Groenleer vertelt over de uitvaart van vrachtwagenchauffeur André.
Een paar dagen eerder maakte ik kennis met Michiel. Ik ging langs om het afscheid te bespreken van zijn vader, geliefde echtgenoot en opa. Een hardwerkende, nuchtere man met veel humor. Hij had een lange periode van zorg achter de rug. Zijn ziekte had stukje bij beetje zijn kracht afgenomen, maar zijn levenslust bleef voelbaar in de verhalen van zijn dierbaren.
Verder zonder zijn maatje
Voor zijn zoon viel het afscheid extra zwaar, merkte ik al snel. Zijn vader was vrachtwagenchauffeur in hart en nieren en deelde deze liefde met zijn zoon. De mannen hadden samen al jaren een vrachtwagenbedrijf. Nu moest Michiel verder zonder zijn maatje. “De vrachtwagen was zijn trots, zijn tweede thuis. Altijd onderweg, altijd zijn eigen route", vertelt Michiel met een warme glimlach.
Ik weet meteen: dit klopt.
Heel subtiel
Een paar dagen na dit gesprek kom ik de bijzondere kistsluitingen van Closure tegen en een klein blauw vrachtwagentje trekt direct mijn aandacht. Zo’n miniatuur die je normaal misschien in een speelgoedwinkel verwacht, zat heel subtiel verwerkt in de sluiting van een uitvaartkist. Ik moet gelijk aan Michiel en zijn vader denken. Ik besluit een verrassing voor de familie te regelen.
Een klein blauw vrachtwagentje
Tijdens de afscheidsdienst prijkt op het scherm achter de kist een prachtig beeld van de blauwe vrachtwagen van André, glanzend in het zonlicht. Op de rand van de kist, heel subtiel, staat net zo’n klein blauw vrachtwagentje. Een detail dat misschien niet iedereen direct opvalt, maar voor Michiel heel betekenisvol is.
Voor in je cabine
Aan het einde van de dienst haal ik het vrachtwagentje voorzichtig van de sluiting af. Ik loop naar Michiel en geef hem het miniatuurtje. "Voor in je cabine." Hij kijkt me aan, zijn ogen vol. Hij knikt en pakt het vrachtwagentje dankbaar aan.
Het voelt als een klein eerbetoon.
Hij rijdt altijd mee
Een paar weken later spreek ik Michiel tijdens ons nagesprek. Hij komt direct terug op dit moment. “Het vrachtwagentje staat bij mij in de cabine. Zo rijdt mijn vader altijd met mij mee. Het is het mooiste wat je me hebt kunnen geven.”
Het zit niet in grootse gebaren, maar juist in iets eenvoudigs dat raakt aan wie iemand was. Het is bijzonder om daar een rol in te mogen spelen.
Symbolen en rituelen: ook dat zijn herinneringen
Ik vind het prachtig hoe herinneringen niet alleen in woorden kunnen liggen, maar ook in symbolen. In rituelen. In de kleine dingen die je bijblijven. Die kracht geven, troost, herkenning. Dit kleine gebaar, dit miniatuurvrachtwagentje, werd zo’n symbool. Het zit niet in grootse gebaren, maar juist in iets eenvoudigs dat raakt aan wie iemand was. Misschien is dat wat mij zo drijft in dit werk, dat ik mag bijdragen aan een afscheid dat klopt. Dat past. En dat een stukje kracht meegeeft voor de toekomst.
Voor Michiel kwam dat in de vorm van een klein blauw vrachtwagentje.
Vul jouw uitvaartwensen in