Doodgeboren kindje

Hoe verwerkt u het verlies van een kind?

U had er zo lang naar uitgekeken tijdens de zwangerschap, al die maanden toegeleefd naar dat ene moment. En dan gebeurt het meest vreselijke wat u zich maar kunt voorstellen. Het gaat mis tijdens de zwangerschap en uw kindje is levenloos geboren. Een heel dubbel gevoel, waarbij u heen en weer wordt geslingerd tussen emoties. 

Hoe pakt u de rouwverwerking aan bij het verlies van een kind?

Niemand kan vertellen hoe u moet rouwen. De een heeft gewoon wat meer tijd nodig dan de ander voor het rouwverwerken bij het verlies van een kind. Gun uzelf die tijd. Het is een proces, waarmee u actief aan de slag moet om uw verdriet hanteerbaar te maken. En dat is niet gemakkelijk.

Welke gevoelens zijn normaal?

Eigenlijk alle emoties. Verdriet, woede, lichamelijke pijn, schuldgevoel, agressie en schaamte horen daarbij. Het is van tevoren niet te zeggen welke gevoelens u zullen overvallen.

Rouwen neemt een groot deel van uw energie en aandacht in beslag. Dat kan emotionele en lichamelijke gevolgen hebben. Denk aan slapeloosheid, geen eetlust, rusteloosheid, moeheid, hartkloppingen, pijn in uw borst, transpireren en duizeligheid. Bij sommigen verdwijnt de eetlust, de ander gaat juist meer eten om troost te vinden.

Er is geen goede of slechte manier van rouwverwerken bij het verlies van een kind. Probeer eerlijk te zijn tegen uw omgeving. Praat openlijk met uw partner over wat u nu juist wel en niet nodig heeft. Mensen die om u geven, zullen hier op reageren en u hierin volgen.

Wanneer heb ik het verwerkt?

Misschien kunt u wel nooit zeggen dat u het verwerkt heeft, maar als u voelt dat de pijn niet langer uw leven beheerst, dan bent u waarschijnlijk een heel eind op weg. Er blijven moeilijke momenten. Ook op bijzondere dagen, zoals de geboortedag of sterfdag van uw kind, blijft u allerlei emoties voelen.

Hulp zoeken als rouwen niet wil

Soms lukt het gewoon niet met de rouw. U blijft boos en bitter, of eet en slaapt na een aantal maanden nog heel slecht. Schuldgevoel is een van de veel voorkomende emoties bij ouders die hun kind verliezen. “Had ik maar niet tijdens de zwangerschap dit of dat gedaan…” Of: “Als ik nu eerder naar de dokter was gegaan met mijn klachten…”

U weet eigenlijk met uw verstand wel dat het uw schuld niet is, maar toch knagen die schuldgevoelens aan u. Sommige vrienden of familieleden zullen moeite hebben om over uw overleden kindje te praten. Anderen proberen u uw schuldgevoel uit uw hoofd te praten.

Als u ontdekt dat u niet bij uw omgeving terecht kunt met uw verhaal, of wanneer u merkt dat het rouwverwerken stagneert waardoor u niet met het normale leven verder kunt gaan, overweeg dan om hulp te zoeken. De huisarts of verloskundige kunnen u hierbij helpen. Er zijn diverse instanties en hulpverleners die steun bieden bij het verlies van een kind. Probeer het niet allemaal alleen te doen.

Wie Troost Mij

Speciaal voor nabestaanden is er het forum wietroostmij.nl. Nabestaanden kunnen hier contact zoeken met anderen of gewoon hun verhaal kwijt. Ook is er een speciaal gedeelte voor ouders die hun pasgeboren kindje verloren zijn. Wilt u uw verhaal delen of zoekt u contact met ouders die hetzelfde hebben meegemaakt? Bezoek dan eens het forum. 

Forum Wie Troost Mij