Tweede liefde - Monuta blog

Ghislaine over haar nieuwe liefde: "Eerst denk je: dit mag niet"

Negen jaar geleden verloor Ghislaine plotseling haar man Marcel. In dit blog vertelt zij over haar leven na dit afscheid en haar nieuwe relatie: “Eerst denk je: dit mag niet. Hoe zit het met mijn gevoelens voor Marcel?”

De herinnering aan die fatale dag roept bij Ghislaine veel emoties op. “Marcel was aan het hardlopen, Bo en Julia fietsten mee. Opeens viel hij op de grond, bewusteloos. Omstanders hebben een ambulance gebeld, en mijn twee dochters naar huis gebracht. 

Toen we bij het ziekenhuis aankwamen, rende ik naar binnen. In de verte zag ik Marcels vader staan. Ik zag hem nee schudden. En toen wist ik het. Ik kon alleen maar schreeuwen. Nee! Schopte alle stoelen in de wachtkamer omver, ondanks mijn dikke buik. Daarna kon ik niks meer zeggen. We zaten totaal verslagen in een kamertje te wachten tot we bij hem mochten.” 

Ik zag hem nee schudden. En toen wist ik het. Ik kon alleen maar schreeuwen. Nee!

Marcel overleed aan een hartstilstand. Hij werd 37 jaar. Dat hij een verdikte hartspier had was bekend, maar verder was hij kerngezond en sportief. “Maar ergens diep van binnen ben ik hier altijd bang voor geweest”, zegt Ghislaine. “Op mijn 25ste heb ik nota bene een begrafenisverzekering afgesloten. Er zijn niet veel mensen die dat doen, op die leeftijd.”

Ghislaine: “Ik heb niets meer tegen Marcel kunnen zeggen, niets. Gelukkig heeft hij twee dagen voor zijn dood nog een echo van de baby gezien. Dat troost me. Ik heb haar naar hem vernoemd: Marceline.”

Over het afscheid: “Waanzinnig hoe ik toen van het een op het andere moment moest schakelen. Van heftige emoties naar praktische zaken.” Niels Fieggen, franchisenemer van Monuta uit Oostvoorne bleek haar grote steun en toeverlaat. Ghislaine herinnert zich de uitvaart als een verwarrende combinatie van allerlei emoties. “Heel, heel zwaar en heel mooi. En soms was er zelfs ruimte om te lachen. Dankzij Niels.”

Een plek in de duinen
“Marcel ligt begraven op een prachtige plek in de duinen bij Rockanje. Er lopen herten en konijnen. Niels kende die plek. De kinderen en ik gaan er nog vaak naar toe en op de verjaardag van Marcel eten we moorkoppen bij het graf. Daar was hij gek op.”

Ze vervolgt: “Voor mij was het heel belangrijk dat mijn kinderen weer gelukkig zouden worden. Ik wilde niet bij de pakken neerzitten, ondanks mijn enorme verdriet. Overdag was ik er honderd procent voor hen. Maar als ik ’s avonds onder de douche stond, dacht ik vaak: dit kan ik niet aan. Of ik was boos en riep naar de hemel: Kom verdomme nou eens vijf minuten naar beneden!”

Voor Ghislaine is het verdriet inmiddels ‘een beetje verzacht’. “Ik heb er ook hard aan gewerkt, met de kinderen. We zijn samen in therapie geweest en ik heb veel boeken gelezen van ervaringsdeskundigen. Langzaam maar zeker kon ik het meer loslaten. Hoewel ik bij veel dingen nog steeds denk: wat zou Marcel nu doen? Hij was mijn grote liefde, we zijn achttien jaar samen geweest.”

Dankbaar voor de mooie jaren
“Maar ik voel nu ook de dankbaarheid voor de mooie jaren, en de drie prachtige dochters die we samen hebben gekregen. Sowieso leer je heel bewust te leven na zo’n verlies; de zon zien schijnen en niet zeuren over kleine dingen. En mijn kinderen houden me bij de les. Het ene moment zijn ze superverdrietig, het volgende moment maken ze weer lol.” 

Een paar jaar na Marcels dood kwam ze in contact met Renzo, een vriend van hem. “Hij stond opeens op de stoep, met een appeltaart en kleurboeken voor de meiden.” Het contact werd intenser. Ze werden verliefd. “Eerst denk je: dit mag niet. Hoe zit het met mijn gevoelens voor Marcel? Maar het voelde zo goed, ook voor de kinderen, dat we het hebben laten gebeuren.” 

In 2012 trouwden ze en kregen ze samen een tweeling: Merlijn en Thijmen. “Twee cadeautjes. Als ik nu door het dorp loop met mijn vijf kinderen voel ik me sterk en gelukkig”, zegt Ghislaine. “Dankbaar voor wat het leven me heeft gegeven.” 

Leestips

Deze boeken kunnen steun bieden na het verlies van een geliefde.

Wij weduwen zijn een taai volkje
door Maya Stomp
Na de plotselinge dood van haar man ging Maya Stomp op reis in 'het land van rouw'. Ze beschrijft haar intense ervaringen als weduwe op een scherpzinnige maar ook lichtvoetige manier. Daarnaast komen praktische zaken aan bod, zoals omgaan met feestdagen, stress, werk en opruimen.

Boek: wij weduwen zijn een taai volkje

Jij redt het wel. Over leven in het land van rouw
door Mine Wychen
De partner van Mine Wychen overleed kort na de geboorte van hun dochter. Ze beschrijft op openhartige, taboedoorbrekende wijze hoe het is om weduwe te worden. Ook laat ze zien hoe je achterblijvers wél kunt helpen en tot steun kunt zijn.

Boek: Jij redt het wel. Over leven in het land van rouw

Je mag mij altijd bellen. 1001 dagen van rouw
door Karin Kuiper
Relaas van de weduwe van de schrijver Karel Glastra van Loon die overleed aan de gevolgen van een hersentumor. Zijn vrouw bleef achter met drie kleine kinderen en doet in dit boek verslag van haar leven als weduwe.

Boek: Je mag mij altijd bellen. 1001 dagen van rouw

 

Terug naar overzicht