Twee keer afscheid

Twee keer afscheid

Ook medewerkers bij Monuta maken ingrijpende verliezen mee. Remco verloor zijn vader afgelopen februari, na twintig jaar intensieve zorg. In dit blog vertelt hij zijn verhaal.

“In 1998 kregen mijn ouders een auto-ongeluk. Mijn vader heeft toen ernstig hersenletsel opgelopen: zijn korte termijngeheugen was weg en hij kon niet meer lopen of praten. Schrijven kon hij nog een beetje. Maar communicatie met hem was moeilijk. Mijn moeder heeft toen resoluut besloten om hem thuis te verzorgen. Ze wilde hem de beste zorg bieden en had geen goede ervaringen met verpleeghuizen. Dit was het begin van twintig jaar intensieve zorg. 

Steeds zwaarder
Doordat mijn vader hersenletsel had, kreeg hij ook last van complicaties en infecties. Dit zorgde ervoor dat hij eens in de zoveel tijd in het ziekenhuis belandde. Soms was het zo erg dat we dachten: gaat hij het wel halen? Elke keer als hij weer uit het ziekenhuis kwam, ging het een beetje slechter met hem. 

Tegelijkertijd werd de zorg ook steeds zwaarder voor mijn moeder. Even een spelletje doen als Yahtzee of Rummikub zat er de laatste jaren niet meer in en hem ergens een plezier mee doen werd steeds lastiger. Begin februari kreeg mijn moeder een hartaanval. Ze moest gedotterd worden. Maar nog steeds wilde ze niet dat mijn vader naar een verpleeghuis ging, want gaven ze hem daar wel de specifieke zorg die hij nodig had?

Skypen met zijn broer
Op een gegeven moment kon mijn vader geen eten meer binnen houden. Een maagverlamming, zeiden de artsen. Dat was het moment voor mijn moeder dat ze dacht: wil ik dit nog? Na lang en zorgvuldig beraad met alle artsen die mijn vader behandelden, werd besloten dat verdere behandeling geen zin meer had. Mijn vader zou naar huis komen om te overlijden. 

Gelukkig was er via Skype nog contact met zijn tweelingbroer die in Canada woont. Dat was heel mooi. We zagen iets van emotie bij mijn vader, toen hij met zijn vinger op het scherm het gezicht van zijn broer probeerde aan te raken. Al weten we eigenlijk niet wat er zich in zijn hoofd afspeelde. De volgende dag is hij overleden.

Hoempapamuziek
Mijn moeder, broer en ik hebben een week gehad om de uitvaart voor te bereiden. Dat gaf mijn oom de tijd om vanuit Canada over te komen. In die twintig jaar na het ongeluk hebben we het nooit over het afscheid gehad, ook niet toen het steeds slechter ging met mijn vader. We hadden zoiets van: dat doen we samen wel, als het zover is. 

Maar dat betekent niet dat wij geen uitvaartwensen hadden. Mijn moeder wilde dat mijn vader vervoerd werd in de bus die ze gekocht hadden om mijn vader in rond te rijden. Dus dat werd geregeld. Het was carnavalstijd in Brabant, waar mijn ouders wonen. Terwijl de hoempapamuziek buiten in de verte klonk, deden wij de uitvaartkist in de bus. Muziek was een van de weinige dingen waar mijn vader na zijn ongeluk nog zichtbaar van kon genieten. Tijdens het 50-jarig huwelijk van mijn ouders werd het nummer Mag ik dan bij jou van Claudia de Breij live gespeeld en gezongen. Dat nummer draaiden we ook bij het afscheid van mijn vader.

Duim omhoog
Tijdens het voorbereiden van de uitvaart hebben we veel foto’s bekeken. Op die foto’s zag je als het ware twee personen: de vader van vóór het ongeluk en de vader ná het ongeluk. Eigenlijk stond ik toen pas echt stil bij het afscheid van mijn vader net na het ongeluk. Het afscheid van wie hij was als persoon toen, naast het definitieve afscheid dat we nu moesten nemen. Tijdens de uitvaart hebben we dan ook foto’s van zowel voor als na het ongeluk laten zien.

Bij het afscheid nemen in de aula staken mensen spontaan hun duim omhoog naar de kist. " 

Fotografie was vroeger een hobby van mijn vader. Jarenlang was hij lid van een fotoclub en maakte hij uitstapjes naar steden om foto’s te maken. Op de rouwkaart stond ook een foto die hij had gemaakt: een metershoog beeld van een duim in de wijk La Défense in Parijs. Zelf had hij opvallend gevormde, naar binnen gebogen duimen. In de laatste periode was ‘duimpje omhoog’ of ‘duimpje omlaag’ een van de weinige manieren van communiceren die hij en mijn moeder nog hadden. Bij het afscheid nemen in de aula staken mensen spontaan hun duim omhoog naar de kist.   

Nuchter
Vanuit mijn ervaring bij Monuta kon ik mijn moeder ondersteunen bij het regelen van het afscheid. Ik stelde vragen om haar te helpen met bepaalde keuzes. Wat wil je: begraven of cremeren? Zou je naar een graf gaan om afscheid te nemen? Nee? Dan kun je misschien beter cremeren. Onze familie is daar gelukkig heel nuchter in. Het regelen van de uitvaart verliep daardoor heel natuurlijk en harmonieus.

In 2010 kwam ik bij Monuta werken, op de ICT-afdeling. Later ben ik dichter bij de uitvaartkant komen te werken. Ik wist in het begin heel weinig van het uitvaartvak. Maar ik vond het wel fascinerend: de mensen die in de uitvaart werken hebben echt een enorme passie voor het vak. In die vijf dagen voor de uitvaart moet je alles van begin tot eind goed regelen, om er een mooi afscheid van te maken. Je moet niet alleen een bepaalde drive hebben, maar ook echt van alle markten thuis zijn.

Bijdragen aan een bijzonder afscheid
Ik ben geen uitvaartverzorger, maar een projectmanager. In mijn werk ben ik natuurlijk niet direct betrokken bij een uitvaart. Maar het doet me wel wat dat ik als ICT’er indirect kan bijdragen aan een bijzonder afscheid. Dat ik een toegevoegde waarde kan bieden aan het proces dat iemand ingaat als er een dierbare overlijdt. 

Of het afscheid van mijn vader invloed heeft op mijn werk? Het heeft me gesterkt in bepaalde discussies, omdat ik nu zelf aan de andere kant van de tafel zat. Ik ervaarde wat je als uitvaartverzorger juist wel of niet moet doen bij een regelgesprek. Deze ervaring kan ik nu via mijn werk teruggeven aan onze eigen uitvaartverzorgers.”

Bijdragen aan een bijzonder afscheid?

Regelmatig zoeken wij nieuwe collega's. Bekijk direct onze openstaande vacatures. 

Bekijk vacatures

Terug naar overzicht