Monuta Blogs

Het leven vieren, goud vinden in elke dag, de slingers ophangen: het paste allemaal bij Mariëtte. Afscheidsbegeleider Els Heijkant kent de dochter van Mariëtte nu een aantal jaar en ze vond het dan ook een eer dat ze het afscheid mocht begeleiden. 

​​Het is een mooie herfstdag als Els Heijkant aankomt bij de Vlaamsche Spijcker in Dongen. De deuren van de oude schuur staan open. Binnen valt het licht in warme banen op de plavuizen. Soms maakt een afscheid extra indruk. Zonder dat je precies weet waarom. Het moment, de sfeer, het gevoel. Afscheidsbegeleider Els Heijkant vertelt over het persoonlijke afscheid van Ed.

​​​​​​Alles met zee of het strand, zelfs een foto van een stukje zand, doet Jony (32) aan haar vader denken. “Als ik aan de kust ben, of maar iets van de zee hoor, denk ik aan hem. We gingen altijd naar zee op vakantie.”

Jeffrey is veranderd door het plotselinge verlies van zijn broer Ricky (31). “Hij bracht zijn gehuurde driewielige motorfiets terug en kwam niet meer thuis. Gelukkig maakten we die dag nog mooie herinneringen. 

Joyce had een goede band met haar opa Rein (87). “Hij had een gouden hart en verdient het om herinnerd te worden. Hij ging met pensioen toen ik werd geboren. In een kinderzitje op zijn scooter reden we overal naartoe. 

An (81) denkt met een warm gevoel terug aan haar man Ad (72), die tien jaar geleden overleed aan een hersentumor. “Hij wilde naar een hospice om mij te ontlasten, maar daar wilde ik niets van weten. Ik wilde hem zelf verzorgen, samen met de thuiszorg.”

Elke keer als Christine een vlinder ziet, moet ze aan haar man denken. “Erwin verzorgde altijd de tuin. De eerste keer dat ik na zijn overlijden het gras maaide, fladderde er een vlindertje met me mee. Toen ik klaar was, vloog hij weg. Alsof hij even liet weten dat hij er was." 

Als de dagen korter worden, denk ik aan mijn vader”. Diggy Dex nam afscheid van hem en vertelt zijn eigen verhaal.

“Herinneringen komen vaak op de meest onverwachte momenten. Door te herinneren draag je iemand altijd bij je.

Als Jos (48) een regenboog ziet, knipoogt hij even naar boven. Een knipoog naar zijn vader. "Er zijn veel mensen die aan hem denken als ze een regenboog zien. Op deze manier blijft hij voortleven."

Toen de moeder van Jolanda (83) de diagnose longkanker kreeg, verhuisde ze al snel naar een hospice. “We kozen voor een plek in een bosrijke omgeving. Ze was gek op de natuur. Haar kamer leek een bloementuin. Voor Moederdag of haar verjaardag wilde ze altijd bloemen, dus in haar laatste dagen hebben we haar ermee omringd.” 

Een klein blauw vrachtwagentje. Soms is het niet het grote gebaar dat raakt, maar juist iets kleins dat precies klopt.
Tijdens de uitvaart van André, vrachtwagenchauffeur in hart en nieren, stond er op zijn kist een subtiel miniatuurtje. Een blauw vrachtwagentje, net als de zijne. Uitvaartverzorger Wouter Groenleer vertelt in dit blog over een klein detail dat voor de zoon van André alles betekende. 

Hoe geef je een afscheid vorm dat écht past bij iemands leven? Jacob wist het precies. Hij was pas 42, ongeneeslijk ziek en besloot zélf hoe zijn laatste reis eruit moest zien. Geen standaard uitvaart, maar een liefdevol en persoonlijk afscheid. Uitvaartverzorger Lianne Willemsen vertelt hoe ze het afscheid bijzonder maakte.
 

Adrie en Jozef. Twee mensen, twee uitvaarten: één verhaal dat uitvaartverzorger Lion Koopmans van Monuta Jacqueline Reijers voor altijd bijblijft. Zij speelde toneel. Hij vlocht met liefde manden, ook voor hun eigen afscheid. Hun leven zat vol zorg, warmte en rituelen. Zelfs het dorp liep met hen mee tijdens de uitvaart, letterlijk.

Binnen vier maanden verloren Alexander (28) en Mariëlle (26) hun beide ouders. “We hebben een fijne jeugd gehad. Onze ouders waren heel close. Daarom had mijn vader het extra zwaar toen duidelijk werd dat hij zonder zijn vrouw verder moest", vertelt Alexander. “We konden ons gelukkig snel richten op het naderende afscheid, mijn ouders waren goed verzekerd.”

Bianca (45) en haar man Brian waren ergens anders verzekerd. Maar toen hij zijn uitvaart regelde, wilde hij niets liever dan hulp van Roos van Monuta. “Ze is onze beste vriendin. Gelukkig konden we met onze verzekering gewoon de uitvaart door Monuta laten organiseren. Ik wilde ook graag de begeleiding van Roos en haar collega’s.”

Dansende dragers, een bazuinkoor en heel veel bloemen. Nancy (49) pakte flink uit bij de uitvaart van haar moeder. “Dat kon, ze had een goede verzekering. Het was een waardige crematie. Ik denk dat ze heeft genoten.”

Voor Rob (75) was het de normaalste zaak van de wereld om het afscheid voor zijn ex te regelen, maar uitvaartverzorger Natasja van Monuta vindt het bijzonder. ”Dat is echt een stukje liefde. Het is mooi dat je op elkaar kan terugvallen als je niemand hebt.”

Ze is 71 jaar, met een leeftijdsloze energie en enorme reislust. Toch bepaalt de kanker haar laatste reis. Ze moest uit het leven stappen, met haar man en zoons aan haar zijde, en ze nam me mee op reis langs haar liefdevolle leven.” Afscheidsbegeleider Els Heijkant vertelt over het persoonlijke afscheid van Anneke. “Ik voel me ontzettend bevoorrecht.” 

Toen haar vader overleed, was Amber (46) opeens wees. Zeven maanden eerder had ze haar moeder verloren. “Mijn broer, mijn zus en ik moesten het bij mijn vader plotseling alleen doen.” Uitvaartverzorger Anouk van Monuta stond hen bij. “Hun verhaal greep me aan, maar ik merkte meteen hoe sterk ze waren. En nuchter, net als ik. Het klikte.”

Toen de tweelingzus van Laura (28) overleed, wist haar vader meteen dat uitvaartverzorger Suzanne moest komen. “Zij was er ook toen we afscheid namen van mijn moeder. Ze is niet zomaar iemand van Monuta, ze is veel meer dan dat. Voor ons is ze een vertrouwd gezicht.”

Met je geliefde terugblikken op de belangrijkste momenten in het leven. Dat wil Rob (72) iedereen meegeven. Meike was zijn grote liefde. Dat zag ook uitvaartverzorger Suzanne. “Ik voelde meteen dat ik in een hecht gezin was terechtgekomen. Waar verdriet en tranen zijn, is liefde geweest.”

Haar tante had niets vastgelegd over haar afscheid, maar één ding wisten ze zeker: het moest geen standaard uitvaart worden. “Mary wilde geen cake en koffie. Ze is weggegaan in een roze Cadillac. Het was fijn dat onze uitvaartverzorger Sandra dat kon regelen. Alles is mogelijk.”