Zelf de regie

De mantelzorger van Jos belt me op om zijn uitvaart voor te bespreken. Jos is ernstig ziek en heeft niet lang meer te leven. Hij is alleenstaand en heeft een kleine familie met wie hij nauwelijks contact heeft. Zijn hele leven heeft hij zijn zaken alleen geregeld. En dat wil hij nu ook voor zijn uitvaart doen.

We maken een afspraak. De mantelzorgster laat me binnen en zet koffie. Een vriendelijke, hartelijke vrouw, die meneer bijstaat in deze laatste fase van zijn leven. Voor mij is het een bijzondere situatie: meestal spreek ik alleen de nabestaanden; nu heb ik een gesprek met de persoon voor wie wij straks de uitvaart gaan verzorgen. 

Jos heeft duidelijke wensen. Zijn uitvaart moet eenvoudig zijn. Na het overlijden wil hij worden opgehaald, hij wil geen aparte opbaring – mensen hoeven geen afscheid meer van hem te nemen, vindt hij. De kist moet simpel zijn, hij wil een crematie zonder publiek. Een ‘technische crematie’ noemen wij dit. Dit gebeurt de laatste tijd steeds meer. Bijvoorbeeld als er weinig familie is, of als het budget beperkt is. Ook als mensen liever afscheid nemen op een andere plek, zoals een restaurant, dan vindt er na de bijeenkomst een technische crematie plaats.
Meneer is altijd ondernemer geweest en wil zijn uitvaart ook zakelijk afhandelen. En dus vraagt hij me een begroting te maken. Met de begroting gaat hij akkoord. Hij betaalt vooruit; op deze manier houdt hij zelf de regie. Hij wil de mantelzorgster niet met geldzaken belasten. Ook regelt hij alvast wie zijn muziekverzameling krijgt na zijn overlijden: meneer heeft een grote collectie langspeelplaten, voornamelijk jazz. 

Enkele weken later belt de mantelzorgster op: Jos is overleden. De uitvaart verzorgen wij precies als afgesproken, volgens zijn laatste wens. De crematie vindt ’s ochtends vroeg plaats. Ik loop voor de rouwauto uit als we de straat uitgaan. De mantelzorgster en ik zijn de enige aanwezigen. 

Reactie toevoegen