Toch dichtbij

Hans en Marjo woonden al heel veel jaren gelukkig in Zundert. Het is september 2016 als Hans overlijdt. Marjo, zijn kinderen en kleinkinderen willen niets liever dan dat Hans thuis blijft, de plek waar zij zoveel mooie tijd hebben doorgebracht en herinneringen aan hebben met elkaar. Hans krijgt een fijne plek in de kamer tot de dag van de uitvaart. 

Dagelijks wordt hij omringd door de mensen die hem lief waren. Als uitvaartverzorger kom ik dagelijks op bezoek wanneer een overledene thuis opgebaard is. Enerzijds heeft dit een praktische reden, het controleren van de conditie van het lichaam van de overledene, maar ook is het een fijn contactmoment met de familie. Met een kopje koffie praten we dan samen over de overledene. Zo ook over Hans, ik hoor over zijn gezinsleven, zijn bezigheden. Ook over de dingen die zijn familie zal missen met Hans. Ik stel voor om een vingerafdruk van Hans te maken. Marjo is in eerste instantie wat terughoudend, maar na mijn uitleg over de mogelijkheden wil ze deze toch wel, onder het motto ‘beter meeverlegen, dan onverlegen’. Marjo bewaard deze zorgvuldig bij de spullen. 

Twee jaar later krijg ik bericht van Marjo. Hun zoon Emil en zijn vriendin Nicolette gaan trouwen. Het gemis van zijn vader is nu extra voelbaar, want zijn vader is er niet bij als ze zijn pak gaan uitzoeken. Marjo bedenkt dat ze de vingerafdruk van Hans nog heeft. Deze wordt op de manchetknopen gegraveerd, die zijn pak compleet zullen maken op zijn grote dag. Zo is zijn vader als hij het Ja-woord geeft op zijn trouwdag toch dichtbij hem.  

Deze column en de foto is met toestemming van de betrokken familie geplaatst.